1.Just Getting Started 2.Fade To Black 3.One Of Them Days 4.Back For More 5.Lost With You 6.I Would Die For You 7.The Real Thing 8.The One That Got Away 9.As Good As It Gets 10.Stranded Loverboy 'Just Getting Started' 2007 RockStar Records    Recenzent: vandervelde

Skład: Mike Reno - wokal; Paul Dean - gitary; Matt Frenette - perkusja; Ken Sinnaeve - bas; Doug Johnson - klawisze; 

Kanadyjski Loverboy to jeden z tych legendarnych zespołów, który pomógł wykształcić scenę AOR w takim kształcie jakim ją znamy. Inspiracje z tej grupy czerpało zatrzęsienie innych grup, dość powiedzieć, że cała scena kanadyjska była zafascynowana tym zespołem. Po latach dementowania plotek o reaktywacji wreszcie i oni postanowili się zejść i raz jeszcze nagrać album.

Na początku mała dygresja. Czasem przed napisaniem (częściej po) czytam recenzje odnośnie recenzowanej właśnie płyty. Tak zrobiłem przed napisaniem nowego Loverboya. No więc czytam i patrząc na większość przecieram oczy ze zdumienia. Zgadzam się z nimi tylko w jednym, że jest to bardzo dobra płyta. Ale czytając, że brzmią dziś tak jak w latach 80tych i, że recenzent słuchając jej wraca do lat 80tych i widząc, że jest to napisane bez cudzysłowa, myślę, że coś jest nie tak. Choć może jest to tylko tani marketing, mający nabić w butelkę ludzi biorących wszystko mające w opisie liczbę 80. Wiem to, bo sam kiedyś do nich należałem. Ile to razy kupiło się nową płytę starego zespołu, która to jak się okazywało w ogóle do starych krążków nie przystawała. Czasem zastanawiam się ilu jest takich co nie czytają recenzji, tylko patrzą jakie nazwy tam padają,i potem tylko dopisują to do swoich list do zakupu.
No więc nie zawsze należy się sugerować recenzjami, najlepszy jest zawsze WŁASNY osąd i on jest potrzebny jeśli chodzi o nowego Loverboya,a patrząc pod kątem recenzji w zachodnich portalach przyda się jeszcze szczypta zdrowego rozsądku. Co się rzuca od razu w uszy brzmienie zostało zmodernizowane i to znacznie. Zamknięci na lata 80te, puryści ówczesnego grania mogą równie dobrze juz przestać czytać niniejszą recenzję i sobie tą płytę darować. W moim przekonaniu mamy do czynienia z bardzo dobrą, by nie powiedzieć świetną płytą z gatunku modern rock/aor. Bardzo mało klawiszy, większość kawałków nie ma nawet solówek (o ile się nie mylę to doliczyłem się tylko trzech). Granie bardzo podobne do ,uzyki przewijającej się w nowych filmach dla nastolatków. W czym się jednak Loverboy wyróżnia in plus to fakt, że nie zdecydowali się obniżyć(zbytnio) stroju gitar.
Utwory mają 80sowe struktury, po prostu słychać, że Just Gettin Started jest dziełem zespołu doświadczonego, wiedzącego jak się kiedyś grało, ale jednak obserwującego dzisiejszą scenę.
Już otwierający utwór tytułowy może niektórych zdziwić, gdy usłyszą zniekształcony efektem riff gitarowy. Balladowy, utrzymany w średnim tempie Fade To Black ma fajne otwarcie, dalej tylko nieznacznie gorzej. Ot, przyzwoity pop/rockowy, spokojny utwór. Następny One Of Them Days bierze nas z zaskoczenia typowym 80sowym rifem, zaskakująco mocno brzmiącym. Tak, to jest rocker do jakich przyzwyczaił nas gitarzysta Paul Dean i leży to bardzo blisko starych nagrań. Back For More jest we zwrotkach skromną, wciągającą balladą, natomiast w refrenie, gdy wchodzą nowomodne gitary staje się to bardzo podobne do ostatnich płyt nastoletnich sensacji Aly And Aj, The Veronicas czy nawet Hoobastank. Bardzo podobne do tego numeru, w zasadzie proponujące tę samą konstrukcję jest I Would Die For You i The Real Thing. Dodajmy, że ten ostatni ma w refrenie kapitalny żeński chórek. Lost With You wita nas niebezpiecznie nowomodną gitarą i zniekształconym elektronicznie wokalem. Na szczęście trwa to krótką chwilę i w refrenie, w chórku mamy coś na kształt klasycznego Loverboya. Ballada The One That Got Way jest czymś na wzór starych power-ballad, tylko tak jak i na całej płycie, tu jest mniej spektakularnie, nie ma wejścia klawiszy, wszystko brzmi skromniej (co właśnie odróżnia tą płytę od tych wcześniejszych). To wszystko nie zmienia jednak faktu, że kawałek jest znakomity. Równie fantastycznie brzmi As Good As It Gets w którym znów mamy riffującego Paula Deana jak za starych czasów. Sama piosenka to jakby Def Leppardowa Hysteria w modniejszym sosie. Zamykający Stranded to ciekawa power ballada, ale nowomodnie, mało finezyjnie chodzące w refrenie gitary, trochę obniżają mu ogólną notę.

Po niewyraźnym początku Just Getting Started wyraźnie nabiera cieplejszych barw. Bardzo przyzwoity,a chwilami znakomity powrót bardzo zasłużonej załogi. Osobiście liczyłem jednak na więcej.

vandervelde