1. I Had A Good Time 2. Stare Out Your Window 3. Corporate America 4. With You 5. Someone 6. Turn It Off 7. Cryin' 8. Didn't Mean To Fall In Love 9. You Gave Up On Love 10. Livin' For You Boston 'Corporate America' 2002 Artemis Records    Recenzent: vandervelde

Skład: Brad Delp - wokal, chórki; Tom Scholz - gitary, klawisze, perkusja, bas; Fran Cosmo - wokal; Anthony Cosmo - gitary; Kimberly Dahme - wokal, akustyczna gitara; Gary Pihl - klawisze;

Po długich ośmiu latach oczekiwania w 2002 roku wreszcie dostaliśmy nowy album Boston. Okazał się on jednak zupełnie nieprzystający do wygórowanych oczekiwań. Znany jako chorobliwy perfekcjonista Tom Scholz wypuścił rzecz nie do końca przemyślaną. W większości recenzji przewijało się, że grupa zatraciła swą tożsamość. Jest to inny album od poprzednich, w kwestii jakości gorszy, ale jednak negatywne tornado jakie przeszło przez zachodnią prasę nie jest do końca sprawiedliwe.

Moim zdaniem nie do końca jest to album nieudany. Owszem, całościowo spoglądając jeszcze na poprzednie Corporate America wypada dość mizernie. Cząstkowo jest już trochę lepiej, bo poszczególne piosenki mogą się podobać. Złą decyzją było zaproszenie żeńskich wokali Kimberly Dahme i Fran Cosmo. Najlepszą decyzją byłoby wydanie tego albumu pod inną nazwą, by jednak nie psuł dziedzictwa tej legendarnej grupy. Rozpoczyna dziwny Stare Out Your Window,delikatnie zaśpiewany przez Delpa. Refren,mimo, że dość klasyczny to jednak bardziej pasujący do dzisiejszych alternatywnych grup. Mnie tu przychodzi na myśl taka dziwna rzecz jak Third Eye Blind. Dziwnie zaaranżowany, ale naprawdę prawdziwie znakomity jest utwór tytułowy. Początek to prawie syntezatorowy pop z pogranicza grup takich jak Human League, czy The Buggles, ale refren, gdzie wchodzą gitary i mocarne chóry rozwiewa wątpliwości z jakim zespołem mamy do czynienia. Gitary w refrenie brzmią zupełnie tak jak w słynnym starcie rakiety z Third Stage(The Launch). Nieporozumieniem zupełnym jest zaśpiewany przez Dahme With You, który jest akustyczno-country czymś, pod czym podpisałaby się pewno Trisha Yearwood, ale nie Boston. Lepiej jest na Delpowym Someone, ale tylko w refrenie słyszymy nieco starego Boston. W zwrotkach zbyt dużo kombinacji, zmieniania tempa, traci na tym piosenka. Bardzo dobry jest I Had A Good Time i nawet fakt, że wciąż ładują się wokalami na Delpa obie panie nie wpływa tu deprymująco. Turn It Off jest kolejnym kawałkiem, który nie pasuje do Boston. Rozpoczyna się akustyczno, wieje progresem i gdy już chcemy zmienić na następny utwór wchodzi Delp. Nawet nie wiem jak określić ten kawałek. Jednostajnością przypomina trochę Yes z okresu Magnification. Może i kawałek sam w sobie niezły,ale co on robi na albumie Boston? Cryin' z akustycznego początku w rozwija się w nowoczesny popowy utwór typowy dla wielu dzisiejszych produkcji. Zadziwia Didn't Mean To Fall In Love(początek a'la wczesne E.L.O, motyw z telefonem),który wieloma momentami po prostu zachwyca, ale jednak Scholz przy nim trochę przemajstrował. Dziwnie zwolnienia, gdy się wydaje refren będzie szedł w górę, ale także prócz tego wiele cudownych momentów. Sam wokal Delpa dotyka tutaj prawdziwego geniuszu. Dla tego jednego kawałka warto zajrzeć na tą płytę. Zupełnie dobry jest You Gave Up On Love, ale ciągłe dzielenie wokali pomiędzy trzy głosy nie służy mu i powoduje lekki dysonans. Sam utwór to najbliższy klasycznym produkcjom grupy kawałek. Zamyka album wersja live klasyka z Walk On Livin' For You, który...jest najlepszym kawałkiem na Corporate America. Do jego klasy w przeciągu albumu Scholz i spółka kilka razy się zbliżyli, ale to wszystko.  

Scholz źle odczytał, czego oczekiwali starzy fani grupy i ci potencjalni nowi. Zwyczajnie przekombinował lub zabrakło pomysłów. Poniósł porażkę, ale mimo wszystko ciekawa to płyta i na pewno jest warta wysłuchania.

vandervelde