1. The Rauber 2. Bells of Freedom 3. Refugee Of Fate 4. The Oath 5. Blut und Tod 6. Love Dont Lie 7. Black Night 8. Hip Hip Hurray 9. Do You Still Love Me 10. Let Me Be Your Water 11. Lass die Toten schlafen 12. The Good Die Young 13. Time 14. Fathers Return 15. Love Dont Lie (akustyczny mix) 16. Do You Still Love Me (akustyczny mix) 17. Hip Hip Hurray (niemiecka wersja) Bonfire 'The Rauber' 2008 LZ Records    Recenzent: vandervelde

Skład: Claus Lessmann - wokal; Hans Ziller - gitary; Uwe Köhler - bas; Jürgen "Bam-Bam" Wiehler - perkusja

Pytanie najważniejsze w stosunku do zespołów o tak dużym stażu pozostaje zawsze jedno. Gdzie nowa płyta stoi w porównaniu do pozastałych, jaką formę na dziś prezentuje grupa. The Rauber w niczym nie rozczarowuje, a jest trochę lepsza od poprzedniej Double X. Otrzymujemy tu, aż 71 minut typowej dla tej grupy muzyki. Zdarzają się kawałki nieudane, ale przy takiej ilości było to nieuniknione. Otwierający (po krótkim intro) Bells Of Freedom jawi się zaskakująco jak na Bonfire ciężko. Nie ma mowy o ciężkości metalowej, ale jednak w taki sposób grających Niemców nie słyszałem jeszcze. Nie ma już tak brzmiącego numeru, trochę nawet szkoda, bo Bells jest z pewnością interesujący i cały album w tym stylu nie byłby pomysłem chybionym. Takie utwory jak Time, Refugee Of Faith, czy Black Night to typowe dla tej grupy rockery, lepsze nawet od tych zabierających miejsce na poprzedniej płycie Double X. Let Me The Your Water to ballada brzmiąca jak mieszanka późnego Bon Jovi i Scorpions. Przyzwoite, lecz inne ballady Love Don't Lie i Do You Still Love Me są zdecydowanie ciekawsze, z tą drugą będącą najlepszą ich wolną propozycją od paru lat. Za najlepsze, co jest pewnym zaskoczeniem, uważam utwory zaśpiewane w języku niemieckim. Blut Und Tot i jeszcze lepszy od niego Lass Die Toten Schlafen to Bonfire w najlepszej formie. Wpadką jest na pewno The Good Die Young zbyt mocno przypominający Heavens On Fire Kissów. Nie za bardzo wiem po co są umieszczone tu akustyczne wersje dwóch kawałków z których tylko Love Don't Lie jest zagrana akustycznie, podczas gdy Do You Still Love Me prawie identycznie do pierwowzoru. Także zagrany w dwóch wersjach językowych, przeciętny do tego Hip Hip Hurray jest niepotrzebnym przedsięwzięciem.

Bonfire wciąż się trzyma dzielnie i wydaje się w takiej formie będzie w stanie wydawać albumy jeszcze przez następne 10 lat. Nic odkrywczego, ale bardzo solidna płyta, do czego nas w końcu już dawno przyzwyczaili.

vandervelde