1. Go 2. Nine Lives 3. C’mon C’mon 4. Love 5. Tomorrow 6. Cruise Control 7. Hallucinate 8. Only The Good Die Young 9. Bad Actress 10. Come Undone 11. Gotta Let It Go Def Leppard 'Songs From The Sparkle Lounge' 2008 Mercury Records    Recenzent: vandervelde

Skład: Joe Elliott - wokal; Phil Collen - gitary; Vivian Campbell - gitary; Rick Allen - perkusja; Rick Savage - bas

Brzmienie jest mocniejsze, bardziej energetyczne niż na poprockowym X (porównania z Yeah! sobie darujemy) i najczęściej mi przypomina te z Euphorii, co nie ukrywam jest dla mnie bardzo miłe. Najbardziej rzuca się w uszy specyficzne, znane z Euphorii, a także klasycznych albumów zmiksowanie wokalu i chórków, dzięki czemu muzyka bardzo zyskuje na melodyce. Już drugi singlowy Nine Lives to właśnie muzyka jakiej pełno było na Euphorii. Energetyczna, pełna rock'n'rollowej witalności i zupełnie nie słyszę w nim częstych porównań z country. Gitara zagrywa trochę pod country (mała chwilą), ale refren to całkowicie styl Euphorii (będe często wracał do tej płyty, jest to niejako klucz do polubienia Songs From The...). Tim McGraw pojawił się w początku, ale ani odrobinę nie naznacza go swoim stylem; wciągniecie go na płytę było bardziej marketingową decyzją. Love to obowiązkowa na rockowym albumie ballada (obligatory ballad) i muszę przyznać, że takiego kawałka Leppardzi jeszcze nie mają. Trochę to brzmi jak hołd złożony Queen, bo mocno przypomina ich numer Jealousy z płyty Jazz. Zwróćcie uwagę na podobieństwo w chórkach i delikatnym wokalu. Nowocześnie brzmiący Tomorrow to najlepszy kawałek na płycie. Znajomy wokal Elliota tylko przy akompaniamencie basu i perkusji i pełen energii refren. Przypomina to ostatnie płyty kanadyjczyków z Harem Scarem. Niemal równie dobry jest Bad Actress słuchając którego przypominają się czasy Pyromanii. Na Come Undone słyszymy typowe Def Leppardowe chóry, może nie tak gigantyczne jak za czasów Lange'a, ale dalej wiadomo, że tak nagrywa tylko jedna drużyna. Riff w Hallucinate przywołuje na myśl ten z genialnego Photograph. Mamy tez tutaj hołd dla nieodżałowanego Steve'a Clarke'a Only The Good Die Young, z zaskakująco jak na tematykę, żwawym refrenem. Zaletą płyty jest jej krótkie trwanie (40min), i że dzięki temu oszczędzano nam niepotrzebnych wypełniaczy.

Ja jestem zdecydowanie za tak grającymi Def Leppardami. Nie jest to tak wielkie granie jak kiedyś, ale porządna rockowa muzyka, która nie pozostawia obojętnym. To tak naprawdę sporo jak na zespół z ponad 30letnim bagażem doświadczeń.

vandervelde