HardRock.Com.Pl

Heart From The Big Machine jest japońską edycją, natomiast później wydana szwedzka nazywa się Music For The Planet i obydwie różnią okładkami i ostatnim kawałkiem. W 2002 roku wyszła reedycja i znów ostatni utwór różni sie od pozostałych wydań. Opisuję tu wersję japońską z racji, że ostatni kawałek jaki się na niej znalazł jest najlepszy. Planet 3 to projekt składający się ze znanych nazwisk aorowych. Jay Graydon to dwukrotny zdobywca Grammy i dwunastokrotnie nominowany do tej nagrody wokalista, producent, autor piosenek. Znany jest też z układania jingli, serialowych motywów, słowem prawdziwy człowiek renesansu. Zupełnie muzycznie, z rzeczy najbardziej istotnych grał na albumie Airplay, King Of Hearts, czy na bardzo poważanym albumie Davida Robertsa. Razem z nim na Planet 3 spotykamy Russa Ballarda znakomitego songwritera (Kiss, Bad English, Frida), autora kilku albumów w latach 80tych. Cliff Magness to uznany wokalista sesyjny (Starship, Jack Wagner) i autor doskonałej płyty solowej, co ciekawe nagranej z tą samą obsadą co na Planet 3.

Jeśli szukacie przykładu jak wygląda muzyka Westcoast/AOR to obowiązkowo trzeba poznać Planet 3. Album jest inny od jazzujących płyt Westcoast, mamy tu bardziej aorowe, rockowe, nakierowane na przebój spojrzenie na ten gatunek. Mieszanka klawiszy, programowanej perkusji, różnego rodzaju ech i pogłosów, pełnego młodzieńczej werwy wokalu Cliffa Magnessa i przebojowej gitary Jaya Graydona wystrzeliwuje ten album w stratosferę. Praktycznie nie ma tu jednego niepotrzebnego dźwięku, uderzenia perkusji, czy nieprzemyślanej zagrywki gitarowej.

Jak klasowy to album przekonuje nas już opener Born To Love. Nie wiadomo czy przy tym tańczyć, wyciągnąć wyimaginowaną gitarę, czy również nieistniejące klawisze i przygrywać w rytm tej muzyki. Coś trzeba zrobić, bo flegmatycznie tego słuchać się nie da. Refren w Born To Run jest ekstremalnie chwytliwy, a szczyt perfekcji utwór osiąga w momencie tuż przed samym refrenem. From The Beginning ma mnóstwo zadziwiających brzmień klawiszowych, ale najlepsza jest tu gitara i smakowite solo Graydona. Znów charakteryzujący cały album maksymalnie melodyjny refren. Nagrana na żywo ballada Insincere należy do najpiękniejszych jakie świat wydał. Efekt nagrywania jej na żywo podnosi ją jeszcze wyżej, sprawia, że jest w niej większy ładunek emocji. Inna ballada I Don't Want To Say Goodnight to Chicago ze środkowych lat 80tych, gdy ten zespół grał muzykę na najwyższym światowym poziomie. Możemy go także odnaleźć na ścieżce do filmu Navy Seals. Zarówno Criminal jak i Welcome To Love mają elementy, które słyszeliśmy na płytach Airplay i What If. Drugi z wymienionych posiada rewelacyjny, pełen optymizmu refren. Utwór w uczuciach niosących sobą bardzo przypomina Waiting For A Star Boy Meets Girl. Lirycznie prowokujący The Day The Earth Stood Still zachwyca prostą (przez to genialną) aranżacją i niepokojącymi klawiszami przypominającymi Mike & The Mechanics, czy Genesis z okresu We Can't Dance (ballady). Kolejna ballada, tym razem z gitarą akustyczną Only Your Eyes to Air Supply i Peter Cetera w ich najwyższej formie. Modern Girl to wycieczka w stronę 80sowego popu, gdzie aranżacja przypomina w wielu momentach Michaela Jacksona. Trochę funku, dużej porcji rytmiki, w zasadzie jest to muzyka dance na najwyższym poziomie. Japońską wersję zamyka wzruszająca ballada I Will Be Loving You. Szczególnie na uznanie tutaj zasługuje spektakularny początek.