0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

 

Można powiedzieć, że ledwie co rozeszliśmy się do domów po pogrzebie Freddie’go Mercury'ego, a media już zaczęły atakować nas wstrząsającymi newsami na temat jego ewentualnego następcy. Kolejne „kandydatury” mroziły nam krew w żyłach, bo mimo iż taki George Michael posiada kawał głosu, to przecież nie ma w nim ani 1% rockowca, z kolei Robbie „Błazen” Williams od początku wydawał się mrocznym żartem. No i w końcu padło na sprawdzoną markę, żywą legendę rocka, Paula Rodgersa. Przestałem wznosić błagalne modły, wstałem z kolan i otrzepałem nogawki. Może być ciekawie, pomyślałem. Szczególnie, że ex wokalista Free i Bad Company dysponuje zupełnie inną barwą głosu, a i ekspresję sceniczną ma zupełnie odmienną. Rodgers to jeden z najlepszych głosów w historii muzyki. Jego fanami mianują się m.in. David Coverdale i Bruce Dickinson! Co nie zmienia faktu, iż jadąc w wielka trasę i wypuszczając płytę pod nazwą Queen (mimo, iż z dołączonym przyrostkiem „+Paul Rodgers”), May i Taylor zdjęli spodnie i wystawili gołe tyłki tuż przed buciory swoich starych fanów i krytyków. Odwaga to, czy bezczelność? Wszak obie grupy mają bardzo obniżony stopień tolerancji i litości nie znają!

 

 

Na zespole Queen się wychowałem, muzyka Mercury’ego, Maya, Taylora i Deacona towarzyszy mi przez CAŁE moje życie, a w starych kompozycjach, które znam już na pamięć, co dzień odkryć potrafię coś nowego, niezmiernie ekscytującego. Tak, jestem wielkim fanem Queen, jednak w tym swoim fanostwie dojrzałem już na tyle, że potrafię być krytyczny dla dokonań swych idoli. Nawet dla tego, co robili za czasów Mercury’ego. Jestem świadom ich wielkości, ale potrafię również bez wahania wskazać mielizny. Kocham Queen, ale jest to miłość zdrowa. Mimo to, a może właśnie dlatego, nie zamierzam dołączać do kopiących. Dlaczego? Ano dlatego, że w pewnym sensie rozumiem Maya i Taylora. Mają po prostu PRAWO, by używać nazwy Queen. W żaden sposób nie pomniejsza to legendy, ani jej nie uwłacza, gdyż historia mówi sama za siebie. To co zrobili kiedyś przerasta wszystko, co dzieje się teraz. A przecież The Cosmos Rocks wcale nie jest profanacją wielkiej marki. Kwestie „etyczne” zostawmy w spokoju, liczy się muzyka. Efemeryda Queen+Paul Rodgers wydała właśnie bardzo dobry album, którego ocena w mediach rzadko jest sprawiedliwa. Dlaczego? Dlatego, że mało, który z recenzentów potrafi pisać z pozycji „tu i teraz”. A co jest tu i teraz? Posłuchajmy.

 

A teraz przyjrzyjmy się zawartości muzycznej The Cosmos Rocks. Najlepiej utwór po utworze:    

 

Cosmos Rockin’: Tajemnicze sprzężenia i zgrzyty, które otwierają album, wydają się zwiastować muzykę w stylu płyty Queen II, z kolei następujący po nich riff gitarowy przywodzi na myśl Now I’m Here z Sheer Heart Attack. Mimo tych początkowych skojarzeń, utwór rozwija się w mieszankę glam rocka (ten charakterystyczny rytm i zespołowe okrzyki!) i klasycznego rock and rolla. Najbliżej całości do China Belle z ostatniej solowej płyty Briana Another World. Miłe i skoczne, lecz na dłuższą metę nieco rozczarowuje. Dla niektórych utwór Cosmos Rockin’ może być zbyt… trywialny.

 

Time To Shine: Dużo lepiej. Sprawnie dawkowane napięcie i dość podniosłe rozwinięcie w postaci refrenu. Jest w tym dużo przestrzeni. Gitara Maya rozbrzmiewa niemal unisono z głosem Rodgersa. Słychać, że Paul w takich numerach czuje się jak ryba w wodzie.

 

Still Bunin’: Bardzo klasyczny „kroczący” blues - hard rock z ciężką gitarą i knajpianym fortepianem. Nawet dziś, po prawie czterdziestu latach, wciąż słychać u Maya jak wielką inspiracją był dla niego zespół Led Zeppelin. W drugiej minucie i czterdziestej sekundzie pojawia się z kolei nawiązanie do własnej przeszłości… I od razu serce zaczyna bić mocniej.

 

Small: Dotarliśmy do mojego ulubionego momentu płyty. Fani wypowiadający się na polskim forum Queen, zgodnym chórem porównują ten utwór do twórczości U2. I faktycznie, jest w tym źdźbło prawdy; szczególnie jeśli chodzi o cudowny przestrzenny refren. Może nawet jest tutaj coś z gilmourowskiego Pink Floyd? Melodia chwyta za serce i szczerze muszę przyznać, że dawno nie słyszałem tak pięknych nut. Gdyby zrobić do tego clip i puszczać w TV byłby spory hit. Kto wie, czy nie jeden z największych przebojów roku.

Warboys: Rzecz z repertuaru Paula Rodgersa zaadaptowana na klasyczny hard rock. Zgodnie z tematyką utworu, werbel wygrywa marszowy rytm, a wtóruje jej mocny głos Paula. Gitara Maya brzmi jak eksplozje na prawdziwym polu bitwy; jest donośna i agresywna jak za dawnych dobrych lat. Doskonała aranżacja i produkcja. Kawał solidnego hard rocka w duchu I Want It All. Pomyślec tylko jak ten numer sprawdziłby się zaśpiewany przez Mercury’ego…

 

We Believe: Kolejna podniosła ballada. Tym razem jednak skojarzenia idą w stronę solowej twórczości Paula Rodgersa z okolic płyty Now. Tamten album po brzegi wypełniony był takimi uduchowionymi utworami.

Call Me: Najsłabsze ogniwo. Błaha i bzdurna piosenka, zupełnie pozbawiona polotu. Idealny materiał na „bisajd”. Można się tutaj doszukiwać skojarzeń z beztroskimi wyluzowanymi numerami w przeszłości Queen (choć to nie TA klasa), jak Crazy Little Thing Called Love, czy Sleeping On The Sidewalk, jednak… No, mnie to po prostu nie przekonuje.

 

VooDoo: Znów rzecz skrojona idealnie pod Paula Rodgersa. Klimatyczny, bluesujący kawałek… I tyle.

 

Some Things That Glitter: Bez dobrej melodii nie ma udanego utworu, zawsze tak twierdziłem. Some Things… na szczęście posiada ten atut, co czyni go jednym z najlepszych momentów płyty. Jest to ballada, po raz kolejny bardzo rodgersowska (robił już takie za czasów PRAWDZIWEGO Bad Company). Ta sama klasa, ten sam czar. Perełeczka.

 

C-elebrity: Brian May to urodzony hard rockowiec i riff otwierający tenże utwór jest tego doskonałym dowodem. Mocny, ostry, ciężki. Komuś nawet skojarzył się z Hammer To Fall i nie była to wcale błędna myśl. Dobra jest także zwrotka, podczas której May za pomocą swojej gitary, a Rodgers wokalu, prowadzą swoiste call and response. Później jednak zaczynają się kontrowersje. Rozumiem, że łagodny i nieco przekombinowany refren miał być pomysłowym urozmaiceniem i potwierdzeniem, że Queen wciąż potrafią mieszać jak za dawnych lat…Nie wiem jednak, czy nie lepiej było pójść po najmniejszej linii oporu i zrobić refren mocarny, prawdziwie hard rockowy…Może się po prostu czepiam, ale nie da się ukryć, że gdy kończy się zwrotka, napięcie mocno siada. A przecież nie tak ma być, prawda?

 

Through The Night: Znów May i jego gitara. Kocham to brzmienie, bez wątpienia jedno z najlepszych w dziejach muzyki rockowej. Jeśli jeszcze dołożyć do tego uduchowiony głos Rodgersa i niebanalną linię melodyczną, otrzymujemy kolejny mocny punkt The Cosmos Rocks. Co z tego, że to znów bardziej Paul Rodgers solo niż Queen taki jaki znamy, skoro jest naprawdę pięknie?

 

Say It’s Not True: Utwór znany na długo przed pojawieniem się płyty. Jedna z tych ballad, które May i Taylor tworzyć zaczęli po śmierci Mercury’ego. Podniosłość niemal ocierająca się o patos i zaangażowany tekst. Wyjątkowo wszyscy śpiewający członkowie zespołu dzielą między sobą powinność wokalisty i byłoby naprawdę pięknie gdyby tylko… dać Paulowi Rodgersowi więcej do zaśpiewania, zamiast umieszczać go przy samym końcu piosenki. Nie oszukujmy się, to jego partia jest motorem całego utworu. Szkoda, że kończy się tak szybko…

 

Surf's Up . . . School's Out!: Nie jest to cover The Beach Boys, ani tym bardziej Alice’a Coopera, lecz jeden z najbardziej niezwykłych momentów albumu. Niby pomieszanie z poplątaniem, jednak zaaranżowane w taki sposób, że wszystkie elementy układają się w klarowną całość. To co nie udało się w przypadku C-elebrity, tutaj znalazło swoją pełną i niemal doskonałą formę. Jest w tym coś z One Vision: ten narastający riff, to klimatyczne zwolnienie… Cudowne jest to przestrzenne brzmienie instrumentów klawiszowych, wzmagające tylko swoistą atmosferę odrealnienia.

 

Small (Reprise): Widać nie tylko ja uważam, że Small posiada najpiękniejszą melodię z wszystkich utworów zamieszczonych na płycie. Świadomi tego May, Taylor i Rodgers zdecydowali się, pewnie z tego tytułu właśnie, powtórzyć ten świetny refren raz jeszcze…Jakby pod napisy końcowe zamykające pierwszą odsłonę nowego rozdziału w dziejach zespołu. Warto wspomnieć jeszcze o utworze, który nie znalazł się na europejskim wydaniu płyty, czyli legendarnym Runaway z repertuaru Dela Shannona, u nas popularnym przede wszystkim dzięki kultowemu serialowi Crime Story. W wykonaniu Queen+Paul Rodgers przebój z dawnych lat nabrał nowej jakości, zdecydowanie hard rockowej.

 

Konkluzja: No i tyle. Trzynaście lat obgryzania paznokci w strachu przed tym, co żyjący członkowie Queen wysmażą po multiplatynowym Made In Heaven i mamy nowa płytę z nowym wokalistą. Wszystko jest już jasne. Niektórzy odetchnęli z ulgą, a inni utwierdzili się tylko w przekonaniu, że po Mercurym nie powinno pojawić się już NIC nowego pod szyldem Queen. A jeśli ocenić album z perspektywy „tu i teraz” nie zapuszczając się we wspaniałą historię zespołu? Cóż… Wyszła z tego przyzwoita płyta rockowa z kilkoma większymi wzlotami, bez szczególnych upadków. Zapewne jedna z lepszych premier bieżącego roku.

 

Narzekamy, bo to Queen – wielka nazwa, legenda muzyki popularnej, drudzy po Beatlesach – jednak, gdy spojrzeć na The Cosmos Rocks jak na album tria May-Taylor-Rodgers, dojść możemy do wniosku, że to kawał dobrej muzyki. Chociaż, gdyby May i Taylor posłuchali Rodgersa  i zmienili nazwę zespołu na May-Taylor-Rodgers, zapewne płyta The Cosmos Rocks przez wielu oceniana byłaby sprawiedliwiej.