0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Pawel Nowakowski - wokal, gitary; Krzysztof Falinski - gitary; Slawek Onacik - bas; Arek Nosazewski - perkusja; Radek Marcinkowski - klawisze; Rafal Paczkowski - klawisze; Zbyszek Kraszewski - perkusja  

Jest już jedna w serwisie recenzja Dumblondes, ale jest to opis wydania kasetowego, dotychczas jedynego dostępnego. My się zajmiemy reedycją, do której doszło po wielu latach, nie w Polsce, a za Oceanem. Kuriozalnym jest fakt, że by kupić album polskiego zespołu trzeba, jak było w moim przypadku, ją ściągać ze Stanów. Cóż, takie uroki globalizacji i pewnie nie takie absurdy przyjdzie nam jeszcze obserwować...

Słuchając wersji kompaktowej od razu się słyszy, że Suncity wykonało kawał dobrej roboty, choć by być całkowicie szczerym do końca nie wiem czy przy nagraniu coś majstrowali, czy po prostu taśmy przetransferowali od razu na nośnik CD, a efekt wzrostu jakości nagrania to po prostu różnica we właściwościach kasety i dysku kompaktowego. Nawet jeśli nie, to booklet i sposób w jaki album został wydany jest wzorcowy. W tabunie firemek zajmujących się reedycjami Suncity wyrasta na zdecydowanego lidera. W dalszym ciągu to nie jest nawet w przybliżeniu dobrze wyprodukowana płytka, ale wersja kompaktowa o lata świetlne wyprzedza kasetową.

Dumblondes nosi dumne miano najlepszej polskiej płyty hairmetalowej. Rzeczywiście, razem z Klaatu Strange jest to najbardziej tradycyjny i typowy dla Stanów album. Do tego stopnia, że wśród wielu fanów tej muzyki ta grupa często funkcjonuje jako pochodząca właśnie zza Oceanu. Czy najlepszy? Odpowiedź wydaje się twierdząca, bo Syndia to trochę inny gatunek, bardziej scandi niż hardrock, a Fatum grali w dużej mierze polskiego rocka. Także drugi album Love Industry wydaje się słabszy w stosunku do debiutu, ale o tym trochę później...

Dumblondes jest bardzo solidną płytą sleaze/hardrock. Termin sleaze w kontekście grupy pada, gdyż wokalista ma bardzo typową dla tego gatunku barwę głosu (coś jakby skrzyżowanie Teda Poleya z wokalem Wildside Drew Hannah). Sama muzyka już w mniejszym stopniu odwzorowuje ten podgatunek, zdarzają się występujące w sleaze chórki, czy pogrywania sekcji rytmicznej, ale generalnie, to co prezentuje Lessdress na Dumblondes to agresywny sleazowy hardrock. Płyta wypada bardzo dobrze, nawet jeśli się weźmie pod uwagę realia amerykańskie. Najważniejszy w tym równaniu jest wokalista Paweł Nowakowski, który śpiewa jakby się nie urodził nad Wisłą, a gdzieś w okolicach Sunset Strip. Znajomość angielskiego (uwierzcie w tym jest różnie u nas), frazowanie i przede wszystkim akcent wzorcowy.

Wypełniacze widzę tutaj w postaci Sweet Venice, który po niezłym melodyjnym otwarciu nie ma poza niezłą grą gitarzystów (to akurat jest norma) w zasadzie nic do zaoferowania. Także Allright poza popisami instrumentalistów nuży - zabrakło i refrenu i jakiegoś lepszego pomysłu. Obok kilku bardziej wyróżniających się utworów, reszta stoi na bardzo wysokim poziomie, szczególnie na płaszczyźnie wykonawstwa. Nawet jeśli w wielu miejscach szorstka melodyka Wam nie podejdzie polecam wsłuchać się jak są wykonane poszczególne utwory, na jakim jest to poziomie.

 

Najlepsze w moim przekonaniu są te wolniejsze utwory, w nich słychać niewątpliwy talent do tworzenia dobrych melodii. Na przykład utrzymany w średnim tempie Lights In The City jest kapitalnym kawałkiem melodyjnego hardrocka. Dzieje się w nim naprawdę dużo; jest dobre otwarcie z odgłosami przemykających samochodów, mój konik w postaci bardzo mocnego przedrefrenu i choć refren go nie pobija jak się dzieje w najlepszych tego typu kawałkach to na pewno nie rozczarowuje. Wielką klasę, a w istocie śliczną melodię ma ballada Strange Kind Of Friend, gdzie mamy nieliczne na płycie klawisze. Dodajmy klawisze na najwyższym poziomie, robiące tym samym z kawałka AORowy przebój. Z pewnością cała płyta nagrana w ten sposób nie straciłaby na jakości, ale panowie z Lessdress postanowili podążyć inną scieżką (bardziej hetero jak mawia mój kolega) - co ciekawe podobną do tej, która szli ich koledzy ze Stanów, także potrafiący obok hardrockowych wałków nagrać dla odmiany tradycyjny AOR. Wspomniana właśnie ścieżka to mocny, agresywny hardrock, częściej skupiony na dobrym brzmieniu i agresji niż melodii, ale jak wiemy to nie zawsze jest zła mieszanka. Wchodzący po krótkim intrze Heatvave to numer z którego na pewno byliby dumni Bulletboys. Podobnie brzmi odrobinę bardziej melodyjny (niezły przedrefren) Take The Money. Ten sam sposób mieszania rifami i nieco rapowany sposób śpiewu. Nie jestem zbytnim fanem tego typu grania, ale i jestem daleki od nazwania tego wypełniaczem. Glass Breaks jest interesujący choćby ze względu na mocarny riff i występujące po nim przejścia. Całość mi bardzo przypomina nieco zapomniane dziś Sven Gali. Rozpędzony Promised Land z charakterystyczną grą sekcji rytmicznej to niemal dokładne odwzorowanie genialnego Shotgun Messiah. Ten sam zespół można usłyszeć na Civilized Man, którego zwrotki mogą przypominać Tigertailz. Zamyka trwająca niespełna trzy minuty pędzący na złamanie karku party-rockowy Frisk You. Refren choć prosty, na pewno mógłby ożywić niejedną zabawę.

Nie muszę chyba konkludować, że każda rockowa kolekcja w Polsce powinna być zaopatrzona w ten krążek. Jest to najlepszy polski album hairmetalowy i pewnie  jako taki pozostanie dłuższy czas.