Podziwiać muzyków, którym wciąż chce się grać takie dźwięki, mimo świadomości, że dziś stadionów, ani nawet większych hal nie zapełnią. Dla kogo zatem skierowana jest muzyka grup takich jak ta? Dla nas, moi mili. Dla ludzi, którzy rocka nie rozpatrują przez pryzmat przemijającego czasu i dla tych, co tęsknią za klasycznym graniem. Tym, razem do czynienia mamy z załogą powołaną przez amerykańskiego gitarzystę Alana Cottona, który zgromadził w jednej przestrzeni muzyków związanych z takimi zespołami jak: Ayreon, Wicked Sensation, After Forever, grupą Roba Rocka, czy nawet Roba Halforda. Mieli jeden cel: nagrać to co im w duszach gra.

 

The Cotton Soeterboek Band to kombinacja brytyjskiej szkoły hard/blues rockowej lat 70tych i klimatu rodem z południa Stanów Zjednoczonych. Dużo tu odniesień do klasyki, przede wszystkim Deep Purple z czasów, gdy za mikrofonem stał David Coverdale i, co oczywiste, wczesnego Whitesnake (czasy od Trouble do Saint And Sinners). Wyraźne są nawiązania do Free i Bad Company z czasów swej świetności.

 

Stare Whitesnake słychać przede wszystkim w Set Me Free, utworze otwierającym płytę. Solidny riff gitarowy wzmocniony potężnym brzmieniem organów Hammonda to przecież charakterystyczna cecha grupy Davida Coverdale’a, zanim ten postanowił przyozdobić swą skórę w ćwieki i cekiny. Pretty Maureen to już nutka nowoczesności, jednak rozbrzmiewa ona głównie w ciekawie skonstruowanym refrenie. Wciąż przecież mamy do czynienia z bardzo klasycznym materiałem. Podobnie jest w nieco cięższym, rzekłbym „kroczącym” Twisted. Tutaj wyraźnie słychać jak wielkim nauczycielem dla śpiewającego Roberta Soeterboeka był David Coverdale. Utwór ten bez przeszkód mógłby znaleźć się na Good To Be Bad zespołu Whitesnake. Podobnie jest w przypadku niespiesznego Little Sister. Doskonałą melodią zaskakuje Colorado. Osadza się ona w pamięci i jest na tyle śpiewna, że sprzyja mimowolnemu nuceniu podczas wykonywania codziennych czynności. Mimo klasycznego podejścia do tworzenia muzyki, czuć tutaj świeżość, ponadczasowość. Moim zdaniem jest to najpiękniejsza rzecz na tym albumie. Leave Me Blue to już nieodzowne balladowanie. Jesteśmy na południu Stanów Zjednoczonych, a z nami Lynyrd Skynyrd, Tim McGraw,  38 Special… Klasa. Country’owe odniesienia wyraźne są w Gold and Gray, lekkiej i zwiewnej piosence o trudach życia doczesnego. Still Of The Night, mimo, iż tytuł kieruje nasze skojarzenia w stronę hair metalowego wcielenia Whitesnake, jest po prostu bardzo klasycznym kawałkiem blues rocka. Mówi się, że ostatni utwór na płycie to słabsza część, upchana na zaplecze. W tym przypadku jest inaczej. The Game godnie zamyka ten dobry album. Potężny rocker z obłędnym, wszywającym się w umysł, złowieszczym zwrotko-refrenem. Solidny i krótki. Jak cały ten krążek.

 

No właśnie. Jak na rzecz o hard rockowo – bluesowych korzeniach, kompozycje są niezwykle zwarte i rzadko przekraczają trzy i pół minuty (najdłuższa 3:53!), przez co nie ma szans, by album nam się znudził. Nie można tutaj mówić o jakimś eklektyzmie. Wszystko utrzymane jest w jednej stylistyce, jednak muzycy wykazali ogromną dbałość o porządne melodie. Sprzyja to częstemu sięganiu po Twisted. Jak powiedział mój znajomy „Nic, zupełnie nic nowego, czuję się jak u siebie w domu”. Ot, porządna, męska (wiem, to szowinizm), muzyka do samochodu, bądź na dobry początek dnia, stworzona z czystej pasji i miłości do klasyki rocka. 

 

BlackHeart