0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Bernie Shaw - wokal; Mick Box - gitary, wokal; Phil Lanzon - klawisze, wokal; Trevor Bolder - bas; Russell Gilbrook - perkusja, wokal;

Uriah Heep to zespół, który z jednej strony zachował się w masowej świadomości jako jeden z klasyków prawdziwego hard rocka, z drugiej natomiast zawsze plasował się w drugiej lidze, uważany za epigona kolegów z Deep Purple. Mimo, iż na koncie grupy znalazło się kilka utworów istotnych dla tego gatunku muzyki, a przynajmniej jedna płyta okazała się pozycją wybitną, to nigdy nie udało im się utrzymać tego samego – wysokiego – poziomu twórczego i częściej niż rzadziej, osiadali na muzycznej mieliźnie. Wraz z innymi kapelami kategorii B. Żeby jednak oddać Uriah Heep sprawiedliwość, powiedzieć trzeba, że poziom wykonawczy zawsze był bardzo wysoki (Mick Box to wspaniały, acz niedoceniony, gitarzysta), a dyskografia jest na tyle bogata, że nietrudno wyłowić kilka doskonałych albumów.

 

W 2008 powrócili i zaskoczyli chyba wszystkich. Nawet tych, którzy zapomnieli o istnieniu twórców July Morning. Nie było to pierwsza, ani jedyna niespodzianka ubiegłego roku, jednak zdecydowanie największa. Nie wiem, jak to zrobili, może odpoczęli i doznali niebywałego napływu weny, a może cofnęli się w czasie i podjęli współpracę z sobą samym, młodszym o 30 lat, ale udało im się. Po prostu im się udało.  

 

Zaczyna się jak u Hitchcocka. Tytułowy utwór jest jak potężna eksplozja: ostry, rozpędzony i cholernie intensywny. To kwintesencja prawdziwego hard rocka, gdzie rozszalała perkusja nadaje tempa kotłującemu unisonu gitar i organów hammonda. Dołóżmy jeszcze mocny głos Berniego Shawa plus podniosłe chóry i wychodzi nam potęga wręcz mitologiczna. Warto wspomnieć, że warstwa liryczna „otwieracza” ogranicza się wyłącznie do powtarzania słów Wake The Sleeper. Brzmi to jak mantra, słowa modlitwy mającej zbudzić uśpionego giganta. Czyżby aluzja do sytuacji zespołu? Jeśli tak, to modły zostały wysłuchane. Przy drugim utworze napięcie nie opada. Overload to świetny kawałek melodyjnego hard rocka. I znów mamy tutaj wszystko, co esencjonalne dla najlepszych czasów hard rocka. Świetny riff, przebojową zwrotkę, posępny ciężki most i monumentalny refren. Nie obyło się nawet bez klasycznej partii solowej organów Hammonda, która poprzedza zabójczą solówkę gitarową. Mistrzowski poziom. Jeszcze bardziej przebojowy jest trzeci utwór zatytułowany Tears Of The Word, który muzycznie nawiązuje do jednego z największych przebojów Uriah Heep, Easy Living (riff, refren). Odrobinę łagodności wprowadza Book Of Lies, który momentami może kojarzyć się z najlepszymi dokonaniami Rainbow. Zachwyca epicki What Kind Of God. To najdłuższy numer na płycie. Zespół powoli snuje swą muzyczną opowieść, by na końcu wybuchnąć intensywną (fenomenalną!) codą. Pięknie rozbrzmiewają tutaj (jak i na całym albumie) organy Hammonda, co skłania mnie do refleksji, że dawno nie słyszałem tak dobrych partii tego dostojnego instrumentu. Nawet na ostatnich płytach Deep Purple. Śliczności. Powrotem do intensywności pierwszych utworów jest Ghost Of The Ocean, z kolei Shadow gwarantuje nam trochę uspokojenia. Przynajmniej do czasu dość ekspresyjnego refrenu. Wspaniały utwór pozostawiono również na koniec. War Child, zgodnie z tytułem, jest gniewem skumulowanym w pięciu minutach hard rockowego kawałka. Shaw śpiewa tutaj jak natchniony kaznodzieja, Box wtóruje mu posępnym riffem gitarowym, a organy Lanzona dodają całości epickiego wymiaru. Mocne zakończenie, godne wielkiego albumu.   
         
Faktycznie Wake The Sleeper to album bezkompromisowy, osadzony głęboko w hard rockowej tradycji, ale jednocześnie nie sprawiający wrażenia anachronicznego. To co rzuca się w uszy przy pierwszym zetknięciu z zawartymi nań dźwiękami, to niesamowita potęga brzmienia i młodzieńczy wigor muzykow. Gitary Micka Boxa brzmią po prostu obłędnie. W generowanych przez niego dźwiękach jest niezwykła moc, ale zarazem fantazja, która procentuje pomysłowymi partiami. Szczególne brawa należą się klawiszowcowi Philowi Lanzonowi. Wierzcie, lub nie, ale lepszych Hammondów nie słyszałem od wielu lat! Oto i dowód na to, że ich użycie wcale nie musi być wycieczką do muzycznego muzeum. Założę się nawet, że gdyby w Uriah Heep, zamiast organów, była druga gitara, materiał nie brzmiałby tak mocno.

 

Nie ustaję w zachwytach nad Wake The Sleeper i każde kolejne przesłuchanie tego niezwykłego albumu gwarantuje mi kolejną dawkę bardzo mocnych muzycznych wrażeń. Tego słucha się głośno. A sąsiedzi niech walą w ściany, albo docenią fakt, iż właśnie ukazał się jeden z najlepszych albumów Uriah Heep. Może nawet najlepszy od jakichś 37 lat. Kiedyś uznawani byli za epigonów Deep Purple, a dziś nagrali album, o jakim ich sławniejsi koledzy mogą pomarzyć. To po prostu trzeba mieć.