0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Johnnie Dee – wokal; Derry Grehan – gitary, chórki; Gary Lalonde - bas; Ray Cockburn - klawisze; Dave Betts - perkusja;

 

Muszę się przyznać, że za pierwszymi przesłuchaniami nie przypadł mi ten album zbytnio do gustu. Fakt, że nie przepadam zbytnio nawet za klasycznymi płytami Honeymoon nie miał w tej kwestii żadnego znaczenia. Wszystko wydało mi się mdłe, mało melodyjne. Jak bardzo się myliłem!

Brzmienie na Clifton Hill bardzo podobne jest do ostatniego Loverboya. Poza łączącymi obie płyty nowoczesnym brzmieniem gitar tutaj dochodzi całkowity brak klawiszy. Zdecydowanie nie jest to styl do jakiego Honeymoon przyzwyczaił nagrywając w latach 80tych - płyta jest bardziej nowoczesna, znacznie bardziej dojrzała. Właśnie przede wszystkim Clifton Hill to bardzo dojrzale nagrana muzyka.

Rewelacyjny jest Tired Of Waiting z bardzo podobnymi harmoniami do Harem Scarem. Ten zespół zresztą równie często przychodzi na myśl podczas słuchania co wspomniany już Loverboy. Down To Business to szkoła Johna Mellencampa, nowych płyt Bon Jovi, ale wszystko zagrane pewniej (szczególnie od Bon Jovi) i bardziej melodyjnie. Najbardziej 80sowy, niosący ze sobą najwięcej pozytywnej energii utwór. Sunday Morning bardzo mi przypomina Tears For Fears. Podobna niepokojąca melodia i fantastyczne harmonie w refrenie. Piosenka doskonale by pasowała na ścieżkę do kultowego dziś filmu Donnie Darko, gdzie jak wiemy kluczową rolę odegrała muzyka Tears For Fears. Balladowy Restless bardzo mi przypomina mniej znaną alternatywna kapelkę Love Spit Love. Znający Saigon Kick mogą znaleźć podobieństwa do tej załogi w innej balladce Why Sould I?, gdzie przede wszystkim powinny nie ujść uwadze bardzo dobre refreny.

Generalnie, nie ma tu mniej lub bardziej nieudanych kawałków. Jeszcze nawiązując do początku recenzji, w tą płytę najlepiej się wsłuchać, szczególnie jeśli na początku się nie spodobała. W mojej ocenie jest to najlepsza i napewno najbardziej dojrzała płyta Honeymoon Suite. Nie ma tu 80owego szaleństwa, ani zbyt wielu odniesień do szeroko rozumianego hairmetalu. Za to otrzymujemy spokojny, utrzymany w średnim tempie, nowoczesny rock ze świetnymi melodiami. To nie jest mało.

 

vandervelde