Skład:  - Sammy Hagar - wokal, gitara; Joe Satriani - gitara; Michael Anthony - bas, wokal; Chad Smith - perkusja;

No proszę, okazuje się, że nie zawsze, gdy banda wirtuozów nagrywa album wyłącznie dla swojej przyjemności, powstać musi trudny do zniesienia pornol dla garstki zwolenników ekwilibrystyki instrumentalnej. Czasem zdarzy się i tak, że to, czego muzycy chcą to po prostu solidne i mocne utwory, poskładane wedle najlepszych hard rockowych wzorców. Radujmy się. Ex-połowa Van Halen, łysogłowy mistrz gitary i doskonały pałker, który na codzień zasiada nie tam gdzie powinien, wyszli z tego drugiego założenia. Na naszą, słuchaczy, korzyść!

 

Powiedzmy sobie jeszcze jedno: ci panowie sukcesu komercyjnego nie potrzebują, bo po prostu mają go już zanadto. Co pozostaje? Sama radość. Indywiduum, jakim jest Chickenfoot, do klubów mieszczących maksymalnie 500 osób, przylatuje prywatnym odrzutowcem, nocuje w pięciogwiazdkowym hotelu, a płytę nagrywa w studio George'a Lucasa (tak, ten od Gwiezdnych wojen i Indiany Jonesa). Nie chcą grać coverów Van Halen, ani solowych numerów Satcha i, za co chwała bogom, kawałków Red Hot Chilli Peppers. No, jest w tym trochę gwiazdorskiego kaprysu i moc perwersji, jednak my (czytaj: słuchacze) dostajemy z tego to co najważniejsze - zajebistą muzykę. Czy Hagar i Anthony oddalili się od Van Halen? Niezupełnie. Cały ten album mógłby byc śmiało kolejnym wydawnictwem legendarnego zespołu. I byłby to ich najlepszy long od czasu F.U.C.K.. To już o czymś mówi, prawda? Ładnie się zaczyna. Najpierw przedstawia sie Satch, a później, z pełną parą, dołącza do niego kapela. Avenida Revolution to ciężki, hard rockowy walec. Zadziwia Hagar, który mimo 61 lat życia na tej planecie i rock and rollowego prowadzenia się, wciąż ma mocny wokal i młodzieńczą energię. Może to ta jego Tequila? W takim razie zamawiam cały kontener. Jako, że pałkerem w tym osobliwym ansamblu jest Chad Smitch, można się spodziewac odrobiny funku. No i jest. Soap On A Rope to jednak granie bliższe albumowi Soul Mover Glenna Hughesa (czytaj: hard rock polany funkowym sosem), a nie popierdywanie a'la R.H.C.P.. Pod koniec numeru fani wirtuozerskich przebieżek po gryfie dostają coś specjalnego od mistrza Satcha... Singlowe Oh Yeah to też funk rock jak się patrzy, jednak refren pełen jest Van Halenowego skandowania. Miłośników klasycznego (jakieś 20 lat wstecz) hard rocka ucieszą takie kompozycje jak Sexy Little Thing, Running Out, czy My Kinda Girl. Pierwszy zwraca uwagę interesująca partią gitary w zwrotkach, drugi to jakby kontynuwacja Finish What Ya Started VH, a trzeci jest, że tak powiem, MEGA WYPASEM. Trochę więcej zatem o nim. Wyobraźcie sobie najlepszy amerykański klimat beztroski (taki jak w clipach), krążowniki szos sunące po zalanych słońcem autostradach, dołóżcie lekkość letniego przeboju sprzed lat, ultra melodyjny refren, wypierdalatorskie solo Joe Satrianiego i macie. Mój płytowy faworyt. Parafrazując tytuł kawałka, My Kinda Song. Jeśli juz przy wypasach się zatrzymaliśmy, wspomnę o kolejnym. Get It Up jego imię. Idac dalej drogą malowniczych porównań, tenże utwór nieodparcie przywodzi mi na myśl ostrą rozpierduchę w jakimś meksykańskim barze. Taki From Dusk Till Dawn. Muzycznie jest to ostry latino-hard rock z piekielnymi dwugłosami Hagara i Anthony'ego oraz, jak zwykle, doskonałymi solówkami Satcha. Bezcenne. Get It Up, Riva! Riva! Ballady też są, bo tego wymaga przyzwoitość. I są to te z tych najładniejszych. Satriani przyniósł swoją Learning To Fall, a Hagar zaspiewał ją tak, jakby miał lat 25. Cóz za cudowna melodia, ludzie! No i refren. Jeśli napiszę o ciarkach to nie przesadzę! No i finisz. Ciekawie się ten album kończy. Future Is The Past to swego rodzaju spis treści, podsumowanie muzycznej zawartości krążka. Zaczyna się orientalnie, później mamy trochę tego hard rockowego funku, a wszystko zwieńczone jest tak zwanym kontrolowanym chaosem. Pysznie. 

 

Panowie obiecują, że nie będzie to jednorazowy wybryk podstarzałych rockmanów, lecz początek zupełnie nowej historii. Doświadczenie uczy, że zarzekającym się muzykom ufać nie wolno, zatem trzymajmy bezpieczny dystans i cieszmy się tym albumem. Chickenfoot to wielkie wydarzenie w świecie rocka i co do tego nie ma najmniejszej wątpliwości. Zeszły się cztery wielkie osobowości muzyki popularnej i nie zrobiły tego dla kasy, czy podreperowania przyblakłej sławy, lecz po to, by stworzyć coś sensownego. Powstał album pozbawiony słabego punktu, w stu procentach wypełniony świetną, energetyzująca muzyką. Płyta kwartetu Hagar, Anthony, Satriani & Smith to kwintesencja ciężkiego grania, gdzie najgorszy numer jest bardzo dobry, a najlepszy rzuca na łopatki. Poważny kandydat na płytę roku.
 
BlackHeart

 

P.S. Na koniec jeszcze kwestia techniczno-plastyczna. Okładka płyty, na pozór bardzo ascetyczna, wykonana została z materiału ciepłoczułego. Po dotknięciu reki ujrzysz, słuchaczu, podobizny przemiłych panów artystów. To taki bonus do rewelacyjnej zawartości muzycznej.