HardRock.Com.Pl

David Reece najbardziej jest znany z trwającego jedną płytę pobytu w Accept. Jest to także bardzo ceniony hairmetalowy wokal, gdzie jego najlepszym dokonaniem jest Bangalore Choir. Muzyk ten kilka lat temu wrócił do muzyki, nagrywając udany album ze szwedzkim Gypsy Rose, a teraz idzie za ciosem wydając swój pierwszy solowy krążek. Na gitarze słyszymy byłego gitarzystę Sinnera Andy'ego Susemihla, a na perkusji zagrał były członek Helloween Stefan Schwartzmann.

Reece ma na UL mówiony, dystyngowany styl wokaliz coś a'la balladowy David Coverdale lub Danny Vaughn z Tyketto. Nie ma w śpiewaniu Reece'a większych przyśpieszeń, rockowej zadziorności i duża część płyty wydaje się przez to mocno jednostajna. Utwory zaśpiewane są bardzo bezpiecznie, w wielu miejscach zwyczajnie nudnie.

Najbardziej przypadł mi do gustu bardzo żywy, bodaj najbardziej energiczny Fantasy Man, który powinien przypaść do gustu fanom pierwszego/najlepszego Tyketto. Niczego podobnego już tu nie znalazłem. W większości swoich projektów Reese nie był autorem piosenek i rzuca się to tu mocno w uszy. The River, czy Once In A Lifetime mogłyby się znaleźć na solowym albumie Coverdala, czy również na którychś Purplach. Niezły refren ma Flying To Close To The Flame (choć prościutki), saxonowy We Were Alive także jest jednym z lepszym kawałków na Universal Language. Bardzo przewidywalna jest ballada Queen Of My Dreams, ale ma niezłą linie melodyczną i na jej prostotę można przymknąć oko. Nudnawe ballady w stylu Yellow słyszeliśmy na ostatnich dwóch albumach Danny'ego Vaughna. Reszta to w większości bardzo średnie ballady, lub w najlepszym przypadku utwory utrzymane w średnim tempie.

Słuchałem płyty kilkukrotnie i nie uważam jej za zbyt udaną. Profesjonalnie zagrana i zaśpiewana, ale brakuje jej dobrych utworów. Jeszcze jedna hardrockowa płyta nagrana za szybko i za mało przemyślana. W 2009 roku wyszło kilkanaście lepszych płyt od Universal Language...