0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Ronnie Atkins wciąż nie daje za wygraną i dalej ciągnie wózek z napisem Pretty Maids. Razem z gitarzystą Kirkiem Hammerem, którego nie zmógł nawet atak serca, są jedynymi oryginalnym członkami duńskiego zespołu. Pandemonium jest następcą wydanego w 2006 roku Wake Up The Real World.

Ostatnie Pretty Maids mówiąc szczerze niezbyt przypadło mi do gustu. Większość numerów była wymuszona, zagrana i zaśpiewana na jedno kopyto. Anglosasi zamknęli by to jednym prostym uninspired... Na Pandemonium się to diametralnie zmienia. Przede wszystkim słychać tu mocniej echa najbardziej spektakularnych płyt grupy, jak choćby Future World, czy Red, Hot And Heavy. No i jest wreszcie sporo dobrej melodii. Płyta jest nagrana zaskakująco (jak na Pretty Maids) nowocześnie. Bardzo mało selektywnego brzmienia, a dużo średnio zgranych ze sobą, brudnych gitar. To najpoważniejszy mankament (może jedyny) tej udanej płyty.

 

Utwór otwierający, czyli agresywna galopada Pandemonium zaczyna się tam, gdzie kończyła się ostatnia płyta. Jak dla mnie zbyt dużo średniego powermetalu, zbyt mało melodii, ale i tu słychać postęp względem ostatniej płyty (szczególnie w przedrefrenie). Jeśli chcecie posłuchać lepszej galopady, to polecam inną, bardziej udaną Cielo Drive. I.N.V.U. to typowa maidsówka, zaczynająca się masywnym riffem i milknącymi gitarami w zwrotkach. Tu też znajduje się pierwszy godny zauważenia refren. Generalnie jestem krytyczny, gdy hardrockowe zespoły wybierają single, gdyż najczęściej nie są to nawet kawałki z najlepszej trójki, ale tym razem Pretty Maids wybrali w postaci Little Drops Of Heaven jeden z najlepszych kawałków na Pandemonium (by być dokładnym, trzeci w kolejności). One World, One Truth jest próba powtórzenia recepty na sukces kawałka Future World. Efekt jest dość przyzwoity, choćby ze względu na udany refren. Krytyka z singlami jednak jest znów uzasadniona, gdyż najlepszy numer to bezprzecznie Final Day Of Innocence (riff przypomina mi Say Goodbye Bonfire). Prawdę pisząc nie spodziewałem się, aż TAK dobrego numeru po Pretty Maids. Prawdziwy przebój, godzien najlepszych wałków, które wyszły od tej grupy. It Comes At Night w zwrotkach brzmi jak wierna imitacja Lordi. Jest tu całkiem ciekawy przedrefren, ale już w samym refrenie jak na złość nie ma nic godnego uwagi. Stare, klasyczne płyty, za którymi tak przecież wszyscy tęsknią najbardziej przypomina rewelacyjny Breathless, który mimo lekkiego spłaszczenia w refrenie (mógłby chyba być bardziej żywy) zdaje egzamin na piątkę.

Pandomonium jest znacznie lepsza płytą od Wake Up To The Real World. Nowoczesna, ale też bardzo urozmaicona, i co najważniejsze, melodyjna. Może nie na pierwszą dziesiątkę tego roku, ale już druga jest w zasięgu...