0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Prawie dwadzieścia lat temu bez większych fanfar przemknął fantastyczny pierwszy album Unruly Child. Wiele było powodów, że nie podbili świata ale na pewno nie zabrakło doskonałych piosenek na płycie, która do dziś jest brana pod uwagę w każdej klasyfikacji najlepszych dzieł całego okresu lat 80-tych i 90-tych. Po debiucie z grupy odszedł wokalista Mark Free, a reszta zespołu z różnym skutkiem kontynuowała dzieło pod szyldem Unruly, między innymi z dziś szerzej znanym wokalistą Philipem Bardowellem. Dziś wracają w oryginalnym zestawieniu i stawiają czoła sporym oczekiwaniom.

Głupio się przyznać, ale w przypadku niniejszej płyty zostałem nabrany na spektakularny singiel. Poza właśnie doskonałym Very First Time, pasującym idealnie do debiutanckiej płyty, jej jakości, olśniewających melodii to właściwie jeszcze tylko jeden, a i to w jego przypadku sam refren prezentuje tę klasę. Reszta to mniej lub bardziej udane rockowe numery jakich powstało, i pewnie powstanie tysiące, a wiele z nich zasługuje tylko na jedno słowo - wypełniacz. Naprawdę jeśli chodzi o tą grupę spodziewałem się wielu rzeczy, ale rezultat jest zaskakujący. Mamy przecież na pokładzie wokalistkę najwyższego sortu, grupę uznanych muzyków, całkiem niezłą produkcję, zabrakło w tym wszystkim najważniejszego - większej ilości dobrych piosenek.

Show Me The Money brzmi jak co słabsze nagrania King Kobry, zresztą był taki podobny kawałek na płytce Thrill Of The Lifetime. Nic specjalnego, ale udane solo zapowiada, że może to tylko przypadek, że na openera wybrano słaby kawałek. Niestety, drugi utwór Insane sprawia, że pukamy w dno dna, bo jest jeszcze słabszy od openera. Przypomina mi Bulletboys w ich najsłabszych chwilach, gdzie kombinowali sami nie wiedząc co. When We Were Young na szczęście to już zwyżka formy. Bardzo dobry riff, ale zwrotki znów nie napawają optymizmem. Cóż jednak za refren tu mamy! Łagodny, subtelnie/pastelowo zaśpiewany jak za najlepszych signalowo-solowych czasów Marcie Free. Chcę więcej. Dalej mamy łagodną, bardzo przyzwoitą balladkę Tell Another Lie. Nic jednak nadzwyczajnego, ale też nic co razi zbytnio w uszy. Na Love Is Blind słyszymy wiele elementów pierwszego Unruly, jak choćby mocno zaśpiewany, melodyjny refren składający się z dwóch części. Melodia nie jest może ultramocna, ale na pewno jest to niezły kawałek. Worlds Collide jest świetnie zaśpiewany, ale mam wrażenie, że refren idzie donikąd. Prosi się tu o jakich chwytliwszy skręt w jedną, czy drugą stronę. Słucha się tego jednak bardzo przyjemnie i na pewno nie przeszkadza znakomita Marcie Free. Talk To Me to nieco nowoczesna, modern-rockowa, melancholijna powerballada, może nie odstręczająca, ale po raz kolejny nie jest to na co czekałem. Life Death to w mojej ocenie wypełniacz, lub co najwyżej średni numer - nudzi mnie bardzo, a refren z wykrzykiwanym life, death to prawdziwa tragedia jak na tę grupę. Read My Mind ma mocniejszy, bardziej hardrockowy charakter, brzmienie zdecydowanie należy tu do najlepszych - nie podoba mi się jednak w którą stronę poszedł refren. Bardzo udane zwrotki, i świetne klawisze obiecywały coś znacznie lepszego. Raczej średnio udany jest Neverland, choć w nim refren może się podobać. Również zwracają tu uwagę bardzo dobre klawisze. Kończy You Don't Understand, który ma budowę bardzo 70-sową (coś jak Creedence Clearwater Revival), bardzo prostą, ale muszę się przyznać bardzo lubię tę piosenkę. Opuściłem wspomnianego singla Very First Time, który jako jedyny mógłby się znaleźć na debiutanckim albumie Unruly Child, utworze doprawdy rewelacyjnym wyprzedzającym tu resztę piosenek o lata świetlne. Cudowny refren, jego nadbudowa, świetnie dopasowane chórki, przedrefren, po prostu klasyka gatunku, to co powinno charakteryzować wszystkie kawałki. To na nim oparłem swą, jak się okazuje całkowicie mylną opinię, że to będzie rewelacyjna płyta. Niestety, osobiście jestem bardzo zawiedziony zawartością Worlds Collide.

Co tu pisać, na pewno wspaniale, że wreszcie do gry wrócił jeden z największych/najlepszych głosów rockowych w biznesie - bo widzicie Marcie Free to najmocniejszy punkt Worlds Collide, jeden z tych wokalistów, którzy recytując książkę telefoniczną brzmieliby perfekcyjnie. Jednakże wiele piosenek, które Marcie tu zaśpiewała należą do najsłabszych w jej karierze, dlatego nie należy się tym albumem w ogóle sugerować. Zbyt dużo ballad, malutko pełnych energii melodii z jakich debiutancki Unruly zasłynął. Nie sądzę, by Worlds Collide miało znaleźć się w 10-tce tego roku, bliższy jestem stwierdzenia, że jest to rozczarowanie roku.