0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Pod szyldem Osukaru kryje się szwedzko-amerykański projekt rockowy. Założony został przez gitarzystę Eye i Katana, Oza Osukaru i perkusistę Ryana Coyle'a. Po jakimś czasie Osukaru związał się na nowo z byłymi kolegami z Katana, wokalistą Johanem Bernspingiem i gitarzystą Tobie Karlssonem. Ostatnia do zespołu dołączyła basistka Emma Lee

 

GBG2LA to jedna z najbardziej tradycyjnych płyt AOR-owych jakie ukazały się w 2010 roku. Poczynając od klawiszy, po struktury utworów, harmonie, aż po solówki wszystko krzyczy 80s. Trochę w tym 80-sowej skandynawii, więcej jednak w moim przekonaniu AOR-u charakterystycznego dla Stanów z przełomu lat 80-tych i 90-tych. Trzeba jednak na to wszystko wziąść poprawkę, że gra gitarzysty Tomasa Karlssona niesie sobą mocniejszy powiew, który bardziej by pasował na bardziej heavy wydawnictwo. Nie psuje to w mojej ocenie odbioru nagrania, po prostu jest to rzecz, która mogłaby być inna/lepsza.

Po krótkim intrze, wzorowanym na audycji radiowej puszczającej klasycznego rocka od razu atakuje nas wspaniały AOR w postaci Driven By Love. Dzwonkowe klawisze wzmacniające rytm, czy jak kto woli mocniej usadzające numer w latach 80-tych.  Znakomity jest moment, gdy wokalista śpiewa guitar, a po tym pojawia się solówka. Nie inaczej jest w przypadku Change Of Heart, tu jednak jest bardziej marzycielsko i melancholijnie. Nieprawdopodobnie dobre klawisze mamy w Believe. Prostymi do bólu zagraniami Oz Osukaru uzyskuje piorunujący efekt. Singlowy Te'll Me You'll Stay, do którego powstał całkiem dobry teledysk nie jest może najlepszą propozycją na GBG2LA, ale dobrze pokazuje atuty tego krążka. Ja osobiście wybrałbym zaśpiewany na dwa głosy wraz z Emmą Lee zamykający ten króciutki album It Was Meant To Be. Takich pięknych duetów w latach 80-tych było strasznie dużo, dziś nie sposób tego uświadczyć. Piękna optymistyczna melodia, świetnie dopełniająca numer solówka, bez niepotrzebnych wirtuozerskich sztuczek, tylko uczucie i finezja. Czy to jeszcze wróci? It Was Meant To Be pojawia się po 1-minutowym, ślicznym intrze Dedicación - ja osobiście chętnie bym posłuchał całej płyty składającej się z takich miniatur. Jeszcze może dodam, że początek tego numeru bardzo kojarzy się z 80-sowymi filmami, gdy pojawiały się tam klawisze rodem z muzyki rockowej.

Został jeszcze nie pasujący tu stylistycznie rocker Out Of Touch, szczególnie jeśli chodzi o ostrzejszy riff i zwrotki, które niemal umiejscawiają je w okolicach Baltimoore, Dogface, czy nawet Whitesnake. Refren jest już bardzo melodyjny i z tego choćby powodu nie klasyfikuje tej piosenki jako wypełniacza. Płyta jest niestety bardzo krótka, bo 9 numerów minus dwa krótkie 1-minutowe intra to bardzo mało. Nie byłoby w tym nic zdrożnego jeśliby album był sprzedawany trochę taniej niż normalne, długogrające wydawnictwa, a tak to trochę obniża jej wartość. Drugim mankamentem płyty jest jej bardzo słaba produkcja, szczególnie jeśli chodzi o brzmienie perkusji i klawiszy. Brzmi to wszystko jak pierwsze frontiersowskie produkcje...

Oz niedawno podpisał kontrakt z japońską dywizją Sony Music na wydanie albumu Katana, z tego powodu nie należy oczekiwać zbyt szybkiej kontynuacji projektu Osukaru. Jakości jest tu na tyle, że można potknięcia z łatwością pominąć i zainteresować się tym bardzo udanym projektem. Szczególnie ci darzący szczególnym sentymentem lata 80-te, uwielbiający atmosferyczne klawisze i pełne optymizmu melodie.

 

 

PS: Okładka płyty jest to złudzenia podobna do albumu Neverland projektu Los Angeles. Za tło w obu przypadkach posłużyła najwyraźniej ta sama ulica, w tym samym ujęciu...