HardRock.Com.Pl

The Poodles powstali w 2005 i podobnie jak ich norwescy koledzy z Wig Wam przebili się do szerszej świadomości poprzez kwalifikacje do Eurowizji. Od tego czasu wydali trzy albumy, w tym ostatni Clash Of The Elements swoją premierą miał w 2009 roku.

Odnoszę wrażenie, że jest to najsłabsza odsłona The Poodles. Na poprzednich albumach było więcej przebojów, tu taki jest tylko jeden Cuts Like A Knife (singiel, a więc i Frontiers zauważył, że to killer), który bardzo mi przypomina najlepsze utwory Last Tribe i Allen/Lande. Poza nim to solidna dawka nowoczesnego hardrocka, niezbyt jednak porywającego. Nie ma tu już tej energii, jest ogólnie mroczniej/poważniej, czy jak kto woli bardziej dojrzale, jak choćby w Love Is All (czy ja tu słyszę U2???). Tytuł wybitnie AOR-owy/hairmetalowy, zapowiadający coś optymistycznego, a tu mamy mrocznego, niepokojącego rockera. Takie kawałki nagrywają teraz grupy zza oceanu, mnie takie numery w wykonaniu zespołu szczycącego się graniem nawiązującym do lat 80-tych rażą i nic na to nie poradzę. Niezła jest ballada As Time Is Passing, może nie jest to cos czego nie słyszalem wcześniej, ale która przypomina mi te w wykonaniu Gotthard, a to ze względu na głos Jakoba Samuela, którego głos to niemal wierna kopia Steve'a Lee. Dobre momenty ma Your Time Is Now i generalnie jest on świetnie zaśpiewany. Słychać, że Samuel jest w niezłej formie, ale melodie jakie wyśpiewuje jednak najwyższych lotów nie są. Rewelacyjny refren ma Bring Back The Night, ale całość brzmi bardzo nowocześnie i zupełnie nie 80-sowo (w zwrotce to tylko brakuje numetalowych efektów wokalnych).

Raczej najsłabszy album The Poodles, ale znów wszystko jest to świetnie wyprodukowane i nawet te nienajlepsze piosenki długo nie pozwalają się od płyty oderwać. Po prostu, The Poodles nagrywali już lepsze albumy i ten nowy, mroczniejszy kierunek mi odpowiada znacznie mniej, niż ten wczesny, bardziej zabawowy.