MANOWAR - Warriors Of The World

Rok Wydania : 2002

Skład : Eric Adams - voc ; Joey De Maio - bass ; Karl Logan - gitara ; Scott Columbus - perkusja

Utwory :

1. Call To Arms - 5:32
2. Fight For Freedom - 4:31
3. Nessun Dorma - 3:29
4. Valhalla - 0:35
5. Swords In The Wind - 5:20
6. An American Trilogy - 4:21
7. The March - 4:02
8. Warriors Of The World United - 5:51
9. Hand Of Doom - 5:50
10. House Of Death - 4:25
11. Fight Until We Die - 4:05

  Manowar jest dobitnym przykładem metalowego kiczu . Od ponad 20 lat grają swój umiłowany heavy metal , przy okazji czerpią z życia .Jeżdżą na harleyach ,wyrywają panienki a przy tym potrafią rozbawić swoim wizerunkiem . Panowie są już po czterdziestce ale to nie przeszkadza im latać po scenie w obcisłych skórach ,z naoliwionymi klatami . A poza tym wyglądają jakby nie wychodzili z siłowni (no może oprócz gitarzysty) .Panowie są tak bardzo zajęci swoimi zajęciami że opuszczają się w nagrywaniu premierowego materiału .Od Louder Than Hell to wydania Warriors Of The World minęło 6 lat .A od momentu wydania Warriorsa minęło już 3 lata .Ale panowie z Manowar zapowiadali nowy album na następny rok ,a przez te 3 lata raczyli nas kolejnymi składankami ,koncertówkami i płytami DVD ,w końcu sterydy i panienki trochę kosztują ,a i paliwo do Harleya też pewnie nie jest zbyt tanie .

Ale póki co wole się skupić na ostatnim wydawnictwie Amerykanów .              

Jak już wspominałem album został wydany w roku 2002 nakładem wytwórni Nuclear Blast Records .Składa się z 11 utworów . Na początek mamy świetny opener ,gdyby cała reszta tej płyty była taka myślę że byłbym sponiewierany przez ten album . Call To Arms to mocny ,heavy metalowy i typowy dla Manowar utwór jednakże zawiera w sobie power i jest zarazem chwytliwy . Następna w kolejności jest ballada Fight For Freedom ,jest ona melodyjna i zawiera bardzo podniosły refren .Nr 3 to próba zmierzenia się Erica Adamsa z pieśnią operową .Nessun Dorma to „cover” Pucciniego , uważam że Adams całkiem nieźle się wybronił i pokazał ze jego głos nadaje się do utworów operowych . Po Nessun Dormie mamy pół minutowy przerywnik Vallhala .Moim zdaniem nie powinno czegoś takiego być ,ale pół minuty to jeszcze nic strasznego .Po tym króciutkim wypełniaczu mamy kolejną balladę . Swords In The Wind to bardzo dobra ballada ,podoba mi się jej refren .Kolejny utwór to niewypał ,coś czego nie powinno być . An American Trilogy to pierwotnie utwór który śpiewał Elvis Presley .Rozumiem że muzyka Manowar jest podniosła ,ale to już nie jest patos ,to jest cukierkowatość i typowo amerykański klimat .Nie podoba mi się ten utwór .Zamiast tego mogli umieścić I Believe albo Dawn Of Battle z singla . Niestety to nie jedna wpadka na tym albumie .Kolejna wpadka to The March ,kto to widział żeby umieszczać 3 minutowy wypełniacz ? Ja rozumiem że panowie może przesadzali ze sterydami ale to nie znaczy żeby na siłę wciskać jakieś przerywniki . Taki przerywnik pasuje do Rhapsody(nie żebym coś do nich miał ,lubię ten zespół) ,a nie do Manowar . Utwór tytułowy jest moim zdaniem bardzo dobry .Zaczyna się od powolnych uderzeń perkusji i dudniącego basu .Pochwalić tutaj można Adamsa który pod koniec utworu popisuję się tym swoim Gilianowskim krzykiem .Dobrze że panowie postanowili chociaż pod koniec się postarać . Trzy ostatnie utwory są bardzo szybkie i dynamiczne i melodyjne . Ciekawi mnie bardzo jaką drogą podąży Manowar na nowym albumie . Czy unikną takich wpadek jak na tym albumie ,czy wręcz tych wpadek namnożą ?

Pozostaje tylko czekać . Bo ogólnie WotW to znany wszystkim Manowar tylko że troszkę mniej rozsądny . Mamy tutaj to co jest typowe dla tego zespołu .Mocne uderzenia w bębny Scotta Columbusa który nie jest wybitnym perkusistą na pewno ,ale do jego gry wszyscy się przyzwyczaili ,Karl Logan ogólnie gra bez zastrzeżeń ,Joey De Maio –serce Manowara ,Indianin z krwi i kości dudni swoim basem w swoim stylu ,a także jest autorem liryk które wyśpiewuje Eric Adams który razem z De Maio tworzą od początku trzon tego zespołu .A o czym opowiadają liryki Manowara ? Oczywiście o tym co zwykle , o honorze ,o wolności ,walce ,nordyckich bogach .Są one bardzo podniosłe ,panowie oczywiście nadużywają słów Fight ,Freedom ,blond ,hammer .Ale to chyba nikogo nie dziwi ,taki sobie obrali styl i tego stylu literackiego się trzymają .

   Muszę przyznać ze ta płyta nie jest taka tragiczna ,jest tylko troszkę nie przemyślana i zawiera kilka niedociągnięć .Okładka robi dobre wrażenie ,znany z poprzednich płyt Wojownik prowadzący armię do walki .Tylko żal trochę że wśród tych wszystkich flag nie ma flagi Polski . W ogóle Amerykanie obiecują od wielu lat że przyjadą do Polski i przez wiele lat swojej bytności na scenie nie byli u nas ani razu .Ale to bardziej wina organizatorów niż samego Manowar . Ostatnie dzieło legend TRUE heavy metalu jest nierówne ,bo obok świetnych utworów takich jak Call To Arms ,Warriors Of The World ,House Of Heath ,mamy słabe wypełniacze których tutaj nie powinno być . Mam nadzieje że panowie przemyślą sprawę i nie zdecydują się popełnić podobnych błędów na nadchodzącym albumie którego spodziewać się należy na następny rok .Jaka to będzie płyta ? Chyba każdy sympatyk zadaje sobie to pytanie ,ale na to jest tylko jedna odpowiedz – trzeba poczekać aż ta zgraja napakowanych i naoliwionych barbarzyńców zaatakuje ,ale czy podbiją metalowe serca słuchaczy czy wyjdą na błaznów ,na to pytanie odpowiedz zna tylko czas . 

ocena - 5+/10                          autor - TRUEposh