1. Don’t Keep Me Waiting 2. Generation Jedi 3. All Of My Love 4. Rainbow Eyes 5. Push Me On 6. Wasted Time 7. The Cry 8. The Way 9. Once Bitten 10. Tell Me Lies 11. In The Dark 12. Still I Believe (bonus track) 13. All I Wanna Do Fair Warning - 'Brother's Keeper' 2006 Frontiers Records    Recenzent: vandervelde

skład: Tommy Heart - wokal; Helge Engelke - gitary; Ule Ritgen - bas; CC Behrens - perkusja;

Członkowie Fair Warning po średnim sukcesie swoich projektów (Soul Doctor, Dreamtide) wrócili do zespołu, który gwarantuje sławę i dobrą sprzedaż płyt, przynajmniej w Japonii, gdzie Fair Warning ma status wielkiej gwiazdy. Dreamtide projekt gitarzysty Helge Engelke i perkusisty CC Behrensa zbliżył się trochę do tego brzmienia (szczególnie pierwsza płyta), jednak nie na tyle by wypełnić lukę po Fair Warning.

Już opener Don't Keep Me Waiting świadczy, że FW nie zamierza zejść z utartej ścieżki. Znów słyszymy znajome z czterech poprzednich krążków, typowe dla zespołu gitary, sekcje rytmiczną, czy solówki tak typowe tylko dla tej kapeli. Skoro wiemy, że wszystko jest na swoim miejscu to oceńmy, gdzie album stoi w kontekście dyskografii, gdzie 4 jest najlepszą, a Rainmaker najmniej udanym krążkiem. No więc myślę, że jakość utworów tutaj nie dorównuje ani 4 czy St jednak można ją przyrównać do tej z Go!. Czasem wszystko tu brzmi jakby grupa za wszelką cenę starała się nie odbiec od własnej tożsamości, przez co wiele utworów jest bardzo podobnych do siebie co biorąc pod uwagę długość płyty (70min.) nie jest tak bardzo dziwne. Najbardziej widać to w utworach napisanych przez Ule Ritgena z których tylko Once Bitten( brzmi trochę jak odrzut z sesji Soul Doctor) i Tell Me Lies wzbijają sie ponad przeciętność. Inne warte wspomnienia są Generation Jedi, bardzo melodyjny z najlepszym tutaj refrenem Still I Believe czy Push Me On, gdzie otwarcie bardzo przypomina klasyczną płytę 4.

Po co zmieniać formułę jeśli wszystko tak doskonale działa. To właśnie znajome elementy sprawiają, że można uznać ten powrót za udany. Małą, ale jednak bolączką jest tutaj brak jakichś wybitnych kawałków, ale w zamian otrzymujemy bardzo równą, nagraną w starym doskonale znanym stylu płytę.

vandervelde