2008 był przede wszystkim rokiem muzycznych zaskoczeń, udanych powrotów i jednej niefortunnej wolty stylistycznej (Wstyd Metalowi Bogowie, wstyd!). Chińska demokracja Axl Rose'a i jego inkarnacji Guns'N'Roses wreszcie się ziściła, ale mało mnie to obeszło, gdyż pełen sukces artystyczny należał do jego kolegów z innych zmartwychwstałych grup, Whitesnake, Uriah Heep i Motley Crue. Cooper i Catley tylko potwierdzili swoją klase wydając kolejne rewelacyjne albumy. Normalka. Piąta klepka, po dłuuuugich wakacjach, wróciła do głów muzyków zespołu Metallica i w końcu usłyszeliśmy w ich wykonaniu coś co ma sens. A nawet więcej. Brawo. Jak spod ziemi (a dokładnie z duńskiego przeglądu telentów X-Factor) wyskoczył niejaki Oliver Weers, który od razu zyskał u mnie status Nowej Nadziei Hard Rocka. Trzymam kciuki. A teraz łyżka dziegciu, by nie było za słodko: Polska to dalej muzyczne zadupie i ten stan zdaje się pogłębiać. W radio wciąż nie słyszymy dźwięków miłych uszom hard rockowców, zatem dalej możemy śnić o rewolucji. Pomarzyć, nie zbrodnia. Na świecie nie jest lepiej. W telewizji muzycznej muzyka ograniczona została już do totalnego minimum, by nie zakłócała ciągłości nadawania reality shows. Szczęście, że komukolwiek chce się jeszcze nagrywać płyty i możemy słuchać perełek, które zawarłem w swoim prywatnym zestawieniu. Miłego 2009. Oby był jeszcze lepszy.    

 
 

Po tylu latach czekania David Coverdale po prostu nie mógł nas zawieść. Z takim składem było to zresztą niewykonalne. Jesli chodzi o najprawdziwszy hard rock, jest to bezapelacyjnie album doskonały. Teraz w XXI wieku, Good To Be Bad może być traktowany jak wzór metra w sevres. A młodzi powinni słuchać i uczyć się. Jeśli to tylko chwilowe zmartwychwstanie, to nie sposób sobie wyobrazić lepszego.

Zaskoczenie nr 1. Motleye po odwykach, wewnętrznych perturbacjach i rozliczeniach z przeszłością, powrócili z albumem, który spokojnie można postawić obok ich najlepszych dokonań. Saints Of Los Angeles ma w sobie wszystko, co mieć powinien: pazur, przebojowość i bezpretensjonalność. I, co bardzo ważne, nie brzmi jak eksponat z rockowego muzeum. Można słuchac razem z Heroin Diaries Nikkiego Sixxa z zeszłego roku. Robi tak samo piorunujące wrażenie.
 

Stary Cooper nie rdzewieje. Mistrz, który wychowuje na swojej muzyce ju¿ drugie pokolenie, wraca z nowym koncept-albumem. Z jednej strony ukłon w stronę wczesnych lat 70tych, a z drugiej kontynuacja drogi obranej pod koniec lat 90tych. Spoza zasłony mroku, wynaturzenia i deprawacji, przebija ironiczny uśmiech Mistrza. Może to truizm, ale trzeba powiedzieć: Prawdziwy artysta nie zawodzi nigdy. Cooper to wciąż świetne utwory, przemyślane pomysły i niepowtarzalny klimat.
 

Długo podnosiłem szczękę z podłogi po pierwszym odsłuchaniu tego albumu. Z jednej strony wielkie "WOW", a z drugiej... smutna sprawa. Ten album wysyła na emeryturę resztę zasłużnych matuzalemów hard rocka. Uriah Heep znaleźli fontannę młodości i cudowne źródło weny. Oby nie okazało sie płytkie, bo jak na razie rządzą niepodzielnie!
 

Moje największe zaskoczenie ostatnich lat. Zespół, którego właściwie nie słuchałem, który mnie całkowicie nie obchodził, a wręcz przyprawiał o irytację, wydał płytę na tyle dobrą, że przez dobry miesiąc nie opuszczała mojego odtwarzacza. Jak to się stało? Nie będe dywagował, czy wróciła stara Metallica, czy nie. Grunt, że mi sie podoba. Utwory są ciekawe, brzmienie miażdżące, solówki kąśliwe, a melodie (tak, tak, one tam są!) zostają w głowie. Wystarczy. 
 

Jeśli Good To Be Bad Whitesnake to dla kogoś za mało, polecam ten album. Wspaniały mocny hard rock sklecony wedle klasycznych składników. Świetne kompozycje, mocny głos wokalisty i doskonała robota instrumentalistów. Kiedy przygrzewają, jest naprawde gorąco, a kiedy balladują, są to takie ballady za jakimi hard rockowi romantycy tęskinili. Kolejna z wielkich nadziei tego gatunku muzyki. Zobaczymy co będzie dalej.
 

Trzeba spojrzeć na The Cosmos Rocks jak na album tria May-Taylor-Rodgers, by dojść do wniosku, że to kawał dobrej muzyki. Wszystkim marudom radzę odrzucić uprzedzenia i wsłuchać się w kompozycje zawarte na tej płycie. Wiele z nich to prawdziwa rozkosz dla ucha!
 

Melodie, melodie i jeszcze raz melodie. Jakże ja to lubię. Carmen Gray dostrzegłem już przy okazji ich debiutu, lecz dopiero ten album zyskał mój pełen aplauz. Słychać rozwój. Kompozycje są porządnie skomponowane, aranżacje są pomysłowe, a stopień przebojowości maksymalny. Dlaczego nie widzę ich w TV i nie słyszę w radio? No dlaczego?
 

Extreme wrócili jakby nigdy nic się nie stało, jakby nigdy się nie rozeszli i jakby w rockowym świecie nie zaszły żadne zmiany. To jak zawsze muzyka piękna, świeża, napisana przez piekielnie zdolnych i cholernie kreatywnych muzyków. Saudades stawiam na półce wraz z największymi dokonaniami grupy. Obyśmy doczekali się ciągu dalszego! 
 

Kolejne wydawnictwo jednego z najlepszych głosów rocka. To już tradycja, że jego płyty znajdują się w rocznych zestawieniach. Tytuł albumu, miejmy nadzieję, proroczy. Niby nic odkrywczego, a jednak Catley zafundował nam kolejną godzinę melodyjnego hard rocka najwyższej próby. 
 

Koncertówka w zestawieniu rocznym? Tak, jednak tym razem nietypowa. Muzycy Europe nie poszli na łatwiznę i postanowili zaprezentować swoje starsze i nowsze utwory w nowych, czasem szokujących, wersjach. Dla niżej podpisanego bomba, jednak ostrzegam, jest to rzecz dla otwartych umysłów!
 

Rok 2008 był udany dla tych młodych southern rockowców. Folklore... to zdecydowanie najlepszy album w ich dorobku i solidny powiew świeżego powietrza w muzycznym salonie południowców. To właśnie takie grupy sprawiają, że gatunek, w którym, wydawałoby się, niewiele jest już do powiedzenia, może przeżywac swą druga młodość.

 

13. Ayreon - 01011001

Każda kolejna płyta Lucassena gwarantuje mi długą muzyczną podróż w rejony, z których bardzo trudno wrócić. Po prostu się nie chce. No ale nie ma się czemu dziwić, skoro mamy do czynienia z dziełem pełnym fantazji, skomponowanym przez geniusza i wykonanym przez plejadę gwiazd. I, uwaga, pisze to facet, który cały ten nowy progresywny rock/metal ma w głębokim poważaniu. Ayreon to po prostu fenomen.

Oto mamy dowód na to, że dziś da się nagrać płytę, która będzie brzmiała jak żywcem wyjęta z lat 80tych. Nowoczesne studio wcale nie musi być w tym przeszkodą. Artwork to muzyczna perełeczka. Przepiękne melodie, porywające aranżacje. Szkoda, że dziś takie płyty w masowej świadomości uchodzą za "retro-dziwadełka".

O ile w swojej dyskografii solowej Macca ma więcej płyt słabych niż dobrych, o tyle XXI wiek wydaje się mu służyć. Electric to rzecz intrygująca, niepokojąca i bardzo nietypowa dla Macca jako twórcy i wykonawcy. Już jego poprzednia płyta było świetna, ta trzyma formę.

Nieczęsto w podsumowaniach pojawiają się płyty koncertowe. Ta się pojawić po prostu musiała. Koncertówka odpicowana na najwyższy połysk. Słuchając Wings Of Heaven Live ma się wrażenie przebywania na uroczystości niemal królewskiej. Bo tak to jest, gdy na scenie gra arystokracja rocka.

Koniec z The Darkness, niech żyją Stone Gods? No, może nie do końca, gdyż zespół z Justinem Hawkinsem był na tyle niepowtarzalny, że nie było nawet mowy o kontynuowaniu starej drogi. Stone Gods to nowy rozdział w karierze byłych muzyków nieodżałowanej kapeli, mniej pomp-rockowy, mniej brytyjski, za to zdecydowanie ostrzejszy i hard rockowy. Jest mocniej, choć na szczęście udało się zachowac poczucie humoru. Chwała (Kamiennym?) Bogom, że nie odstawili muzyki!

Doskonały pomysł, by przestać upgrade'ować starego wygę za pomoca nowych brzmień i wsadzić go tam, gdzie jego miejce, do tradycji. Starego Toma wyciągnięto z Vegas i ocalono od tandetnych duetów. Powrót do muzycznych rhytm'n'bluesowych (chodzi o ten PRAWDZIWY r'n'b) korzeni młodym może kojarzyć się z ostatnią płytą Amy Winehouse. To dobrze, bo był to album rewelacyjny. Jednak, w odróżnieniu od albumu piekielnie zdolnej małolaty, więcej tu różnorodności. W pierwszym kawałku nawet sporo rocka! Gratulacje.

 

 

 

Jak z najgorszego koszmaru. Legenda heavy metalu, znana z płyt konkretnych, solidnych i czadowych, nagrywa nieprzyzwoicie rozwlekłą, pretensjonalną i przerysowaną kupę, którą zachwycić się może tylko nastoletni fan Manowar. Jeśli to tylko chwilowy odjazd z w złą stronę, to jestem w stanie puścić tę pomyłkę w zapomnienie. Jeśli jednak jest odwrotnie to zalecam mojej ulubionej (szczerze! Od zawsze!) metalowej kapeli odstawienie instrumentów i udanie się na zasłużoną emeryturę.    
 
BlackHeart

Komentarze (17)

Pokaż/Ukryj komentarze True Believer: ... Mam to w nosie jak się nagrywa, ważne żeby same utwory były dobre. 1 luty 23, 2009 Kamil: ... ... niewiem czemu dzisiaj wszystko ma takie stlumione brzmienie , jakbys sluchal przez sluchawke od telefonu , powinno sie nagrywac czysto 2 luty 16, 2009 True Believer: ... O co Ci chodzi z tą Teslą? Nawet jak twierdzisz, że brzmienie jest kiepskie, nie jest to wystarczający powód, by uznać zawartość płyty za rozczarowanie. 3 luty 16, 2009 Kamil: ... Nieiwem co sie tak podniecasz ta nowa metallica ... ja jak tego slucham to wrecz smiac mi sie chce ... kompozycje zaczynaja sie od jakis kretynskich melodyjek ( niby ze bluesowe ) potem riffy na przemian w gornej i dolnej tonacji , teksty o trumnie , brak jakich kolwiek melodii , stlumione brzmienie i do tego ta posrana melodyjka na pianinie i ballada z niby madrym teledyskiem. ... Death Magnetic to kompletne bezguscie nagrane ze wzgledu na strach przed krytyka. Wogole nie porownuje sie do Load czy Reload Whitesnake owszem dobra plyta , nie spodziewalem sie ze az tak Nowy Album Telsa - rozczarowanie w 100% ( brzmienie c**jowe ) Nowy Dokken jedna z najlepszych plyt roku Nowy Guns N Roses - to jakis Hip Hop zdrowko 4 luty 15, 2009 darek65: ... większość tych zespołów nie znam.ale cieszę się że kapele mojego pokolenia są nadal aktywne.najważniejsze dla mnie płyty to acdc i metallica.czekałem na nie z niecierpliwością,i przyznam pewnymi obawami żeby nie było klapy.na całe szczęście jest dobrze.teraz czekam na dio i spółkę,myślę że będzie czad.pozdrawiam. 5 luty 13, 2009 Peter Gun: ... I ja dorzucę swoje skromne zdanie...Produkcja ,przebojowość i spójność stylistyczna w/g mnie stawia w czołówce House of Lords i Work of Art. Metalicca-rzetelnie i po "ichniemu"w końcu.Whitesnake-brak dla mnie na tej płycie hiciorów na miarę "Still in the Night" ,"Is this love",cóż... Journey z A.Pinedą dostał zastrzyk świeżości i energii co na koncertach odmłodziło ich o dobrych parę lat.Nie narzekajmy,dobrze że się nagrywa,koncertuje chociaż za granicą.W Pradze koncerty większości w/w kapel to nienowość,więc trzreba korzystać z tego ,że nie ma granic i jeżdzić na swoje ulubione bandy.Na własnym podwórku natomiast, zamiast krytykować wspomagać młode bandy-rozsyłając linki do stron,emitując nawet c**jowe demówki.Kurwa ,tak wypromowano Hip Hop!!! 6 luty 09, 2009 Hardlover: ... Może dla Ciebie nudna. Ale co ma znaczyć określenie "przeszacowana"? 7 luty 08, 2009 mnm: ... hehe jaki whitesnake tam poza coverdale'em nikogo ze starego whitesnake nie ma. to jest prywatna firma davida, gdyby ta plyte nagral zespol malo znany bez tak duzej promocji to poza paroma osobami pies z kulawa noga by tego nie kupil a najgorsza plyta frontiersa pobila by to w rankingach sprzedazy. plyta rzetelnie zagrana ale nudna, malo ciekawa i przeszacowana, takie pitolenie emeryta dla kasy. 8 luty 08, 2009 Hardlover: ... Whitesnake po prostu zsyntetyzowało całą muzykę, którą grało do tej pory, ze znakomitym skutkiem. Co do Olivera Weersa, właśnie go przesłuchałem. Głos ma rzeczywiście dobry, jest to wszystko dobrze zagrane (przypomina czasami Whitesnake, Blue Murder lub Gotthard, ale z bardziej nowoczesnym zacięciem), tyle że właśnie tych rewelacyjnych kompozycji brakuje. Dlatego płyta jest moim zdaniem tylko przyzwoita, do najlepszych trochę jej brakuje. 9 luty 07, 2009 Kickstarter: ... No i chyba o to chodziło. Album czerpiący z historii, ale nagrany na nowych zasadach. Co, może mieli nagrać nekrofilską płytę w stylu tych produkowanych taśmowo frontiersowskich nudziarzy z góry skazanych na klapę? To właśnie byłaby klęska. 10 luty 07, 2009 Arghon: ... Nowe Whitesnake jest połączniem stylów z całej kariery tej grupy. Są utwory udające te z okresu 1987 i udające te z przed 1984 roku. Muzyce brakuje tego czegoś, tego polotu, chwytnych melodii. No ale, tak jak napisał Metalfan, lata 80te już dawno sie skończyły. Ogólnie, myślałem, że lepszy album nagra BiałyWąż. 11 luty 06, 2009 Blackmore: ... pierwsze miejsce bez wątpienia wake the sleeper ! 12 luty 06, 2009 metalfan: ... Mi Whitesnake tak sredio się podoba. Jak na mój gusto mogli się bardziej postarać. Nie ma tego brzmienia jak w latach 80 no ale w sumie one się dawno skończyły 13 luty 06, 2009 Kickstarter: ... Co rozumiesz w przypadku Whitesnake móiąc "dziwna mieszanka stylów"? To jest po prostu klasyczny hard rockowy album. 14 luty 06, 2009 Arghon: ... To każdy teraz swoje podsumowanie zrobi? Dla mnie to rok rozczarowań: Whitesnake, Judas Priest, Queen, Metallica, Yngwie Malmsteen i Guns'n'Roses. Spodziewałem się więcej po tych legendach. Whitesnake - dziwna mieszanka stylów, Judas Priest, Guns'n'Roses i Queen - nudne, Metallica i Malmsteen - przekombinowane. Dobry był za to Bob Catley i o dziwo Nickelback. Jako diebiut, to H.E.A.T. według mnie. 15 luty 06, 2009 FanHOL: ... Dwa pierwsze miejsca-strzał w dziesiątkę...ale jako fanatyk twórczości HOUSE OF LORDS, brak COME TO MY KINGDOM jest smutnym zjawiskiem, tak samo jak i brak BORMANA.... 16 luty 05, 2009 Hardlover: ... Części tych albumów po prostu nie słyszałem (np. nie znam Weersa ani Carmen Gray). Zdecydowanie zgadzam się z Whitesnake i Uriah Heep - to wspaniałe płyty, ale już MC u mnie nie byłoby tak wysoko, natomiast wysoka pozycja Queen to chyba jednak przesada. Jak dla mnie brakuje na liście Tesli, White Lion i Eclipse. 17 luty 05, 2009