Skład: Ted McKenna - perkusja; Mick O'Donoghue - gitara; Chris Glenn - bas; Ian Gillan - wokal; Steve Morris - gitara; Simon Phillips - perkusja; J Peter Robinson - klawisze; The A-Team Horns - instrumenty dęte 

Ian Gillan to oczywiście wieloletni wokalista Deep Purple, w których to występuje do dziś. Wydawał on także płyty solowe, którą właśnie się tutaj zajmiemy. W składzie kilku bardziej znanych muzyków jak zaczynający tak naprawdę karierę gitarzysta Steve Morris (Heartland, Shadowman), perkusista Simon Phillips (Jose Satriani, Toto), czy relatywnie znany kompozytor filmowy J. Peter Robinson (Primal Fear, Detroit Rock City, The Bank Job) na klawiszach.

Na Naked Thudner mamy w czystej linii melodyjny rock. W wielu miejscach AOR, czasem trochę ciężej, ale wszystko podane w bardzo przystępny, wygładzony, ktoś inny by powiedział komercyjny sposób.

Już rozpoczynający, powalający energią Gut Reaction pokazuje nam, że Gillan odchodzi tutaj od purpurowego employi. Wyraźne, bardzo melodyjne riffy, mnóstwo atmosferycznych klawiszy (wstęp!). Ogromnie przebojowa całość nieodparcie przypomina mi melodyjną twórczość Gary'ego Moore'a. Talking To You to już coś bardziej znajomego dla fanów Gillana. Utwór purplowy w zwrotkach, ale refren to już hardrockowy hymn świetnie nadający się do skandowania na koncertach, jakich przecież było mnóstwo u hairmetalowych załóg. Bardzo podobny do niego jest No Good Luck. Tutaj także zwrotki mogą przypomnieć nam, że Gillan śpiewał w Deep Purple, ale już tradycyjny i bardzo melodyjny, podbity chórkiem refren to jakby tego negacja. Zupełnie niesamowity jest Nothing But The Best. Rock'n'rollowy, wzięty z Jerry Lee Lewisa vibe, plus AOR, czyli mieszanka z której słynęli Jimmy Barnes, Henry Lee Summer i w trochę mniejszym stopniu Eddie Money. Przedrefren ze stopniowanymi dzwonkowymi klawiszami i obfity w efekty klawiszowe refren to miód melodyjnego grania. Kolejnym mocnym akcentem (o ile nie najmocniejszym) jest ballada Loving On Borrowed Time. Łagodnie śpiewany początek na pewno jest znany fanom Purpli, ale już podbity klawiszami, zaśpiewany pełnym głosem refren raczej nie. Tu także mamy zdecydowanie najlepszą solówkę, szkoda tylko, że jest tak krótka. Sweet Lolita w zwrotkach to naprawdę nic ciekawego. W refrenie jednak znów Gillan pokazuje klasę i kawałek, który chce się zaliczyć w poczet wypełniaczy, olśniewającym refrenem na to nie pozwala. Bardzo rytmiczny Nothing To Lose to reminiscencja zmarłego niedawno Jeffa Healeya. Trochę tu country, trochę barowego, wesołego rock'n'rolla. Monoshine i przedostatni Love Gun to niestety koszmarne pomysły rodem z Motorhead. Obydwa pędzą na złamanie karku i tylko ciekawa gra gitarzysty Morrisa, jakoś ten rozgardiasz ratuje. Jedyne wypełniacze na pełnej udanych utworów płycie. Long And Lonely Ride z początku zaczyna wydawać się nużący. Wtedy jednak wchodzi przedrefren ze świetnymi klawiszami i nie wiem, czy nie najlepszy refren na całym krążku. Album kończy ponad 8minutowy epos No More Cane For The Brazos, dla którego to jednego fani Deep Purple powinni zakupić Naked Thunder. Może znienawidzą zbyt melodyjną, zbyt AORową resztę, ale ten na pewno pokochają. Nie ukrywam, że trochę nie pasuje on tutaj. Zbyt progresywny, by powiedzieć wprost, zbyt wieje artyzmem w bardzo zabawowej przecież płycie. Przestrzenny klawiszowo początek, trochę indiańskiego folku, Gillan grający na harmonijce, lepiej chyba napisać czego tutaj nie ma. Pomijając to, że nie bardzo pasuje do reszty to utwór jest oczywiście doskonały i spotkałem się z wieloma opiniami, że najlepszy w całej karierze Gillana.

 

Jeszcze do niedawna nie wiedziałem o skoku Gillana w kierunku AOR. To, że ja średni fan Deep Purple o nim nie wiem to pół biedy, ale mam wrażenie, że także wielu z ogromnej przecież armii fanów nie za bardzo kojarzy te nagrania. Wbrew pozorom to nie pierwszy członek purpurowej rodziny, który nagrał bardziej melodyjną muzykę. David Coverdale z Whitesnake był pierwszy, nie należy tez zapomnieć Glenna Hughesa goszczącego na solowym krążku Johna Noruma. Jeszcze chwila i się dowiem, że biegający w rajtuzach Blackmore także nagrał kiedyś AOR...

 

vandervelde 

Komentarze (3)

Pokaż/Ukryj komentarze Andrzej z Barzyc: ... to co pisze Abandon jest po prostu wspaniale- pierwsze zdanie to najlepsza rzecz jaka tu czytalem! zgadzam sie z tym w 100% 1 listopad 27, 2010 Abandon: ... Ian Gillan to dla mnie głos numer jeden w historii muzyki rockowej. Płyta powstała, gdy wokalista nie miał jeszcze kłopotów z wyższymi rejestrami. Po ponownym opuszczeniu Deep Purple, nagrał album różniący się od tego co proponowała Głęboka Purpura. Nie znaczy to,że Naked Thunder to zła płyta, wręcz przeciwnie. Nie przeszkadzają nawet instrumenty klawiszowe przy świetnym prowadzeniu głosu przez Gillan'a. Myślę, że należy wyróżnić dwa, w średnim tempie utwory, pierwszy z nich, wspaniały No More Cane on the Brazos i równie dobry Loving on Borrowed Time. Nic dziwnego, że ten drugi znalazł się na albumie Gillan'a Inn, podsumowującym czterdziestolecie kariery szanownego wokalisty. Pozostała część Naked... to przyjemna, dobra gitarowa muzyka, do której chętnie się wraca. Uważam, że ten jak i następny album Toolbox (dla mnie najlepszy w karierze solowej Gillan'a) są bardzo niedocenione. 2 listopad 25, 2010 Svinx: ... Jeśli któreś dokonania Coverdale'a i Gillana, a także płytka Noruma z Hughesem to według Ciebie, szanowny recenzencie, AOR, to w przypadku "'biegającego w rajtuzach" Blackmore'a przypomnij sobie połowę twórczości Rainbow - mam na myśli albumy z Grahamem Bonett'em i Joe Lynn Turnerem na wokalu, ale... No właśnie, ALE to nie jest żaden AOR, a po prostu melodyjny (melodic) hard rock. Jak już szufladkujemy, to nie mylmy pojęć. W magazynie Classic Rock napisano o Eden's Curse, że to AOR. Ppodobno krytycy (którzy?)uznali płytę Covered Call "AOR album of the year". Moje zastrzeżenia w obu tych przypadkach są podobne do powyższych. Może jednak się mylę. 3 maj 02, 2009