Nie ma co, najwierniejsi fani Kiss (mówimy tu chyba o fanatykach) muszą być osobami bardzo majętnymi. Kupowanie tego samego w różnych opakowaniach wymaga nie lada oddania i... portfela. Niezliczone kompilacje, wydania DVD, z których każde kolejne jest wariacją na temat poprzedniego. Kiss to najlepsi specjaliści od muzycznego marketingu. Dyskusyjna jest również ich koncertowa polityka. Od lat do czynienia mamy z tą samą set listą, złożoną z do bólu ogranych przebojów. Wiem, że zobaczyć i usłyszeć je na żywo to wielka frajda, jednak w przełożeniu na wydania DVD nie sprawdza się w ogóle. Zbyt to wszystko wykalkulowane, za mało w tym dbałości o fana, który chciałby wreszcie czegoś nowego.

 

Ok, tyle w ramach narzekania, które wprowadzić miało w samo sedno sprawy. Ci wszyscy, którzy popierają moje stanowisko (chyba większość, prawda?), ucieszą się niezmiernie odpalając One Live Kiss Paula Stanleya. Ok, nie ma charyzmatycznego Gene'a Simmonsa, nie ma jego wywalonego jęzora, ziania ogniem, mejkapów, butów na koturnach, superwypasionej scenografii i fajerwerków. Jest za to pięknie sfilmowany, profesjonalny koncert pełen wigoru i doskonałego muzycznego rzemiosła. No właśnie, ta ostatnia sprawa godna jest szczególnego omówienia. Młodzi muzycy, których Paul zgromadził wokół siebie prezentują się dużo lepiej niż jego współpracownicy z Kiss. Szczególne brawa należą się gitarze prowadzącej (dlaczego TAKIEGO muzyka nie ma w Kiss?) i rewelacyjnemu perkusiście. Zespół Stanleya na scenie robi duże wrażenie, pałker (Nate Morton) podrzuca pałeczkami podczas wybijania rytmu, gitarzysta (Rafael Moreira) co chwila raczy nas świetnymi technicznie solówkami. Wielkie brawa dla klawiszowca (Paul Mirchovich), który dodatkowo wspomaga Paula Stanleya świetnymi chórkami. Również kondycja głównego bohatera tego wieczoru godna jest opisania. Szef radzi sobie wspaniale. Jego głos dawno nie był tak dobry, tak mocny. Owszem, czasem przesadza z samouwielbieniem i solówki wokalne mógłby sobie darować, jednak nawet najwyższe partie wyciąga z niezwykłą precyzją. Sceniczne zachowanie również mocno in plus. To jest Stanley lat 80tych, w rozpiętej panterkowej koszuli, spod której wyziera pęk srebrnych łańcuchów. Set lista także wyborna, gdyż dostajemy tutaj cztery utwory, których nie usłyszymy na regularnych koncertach Kiss (Hide Your Heart, A Million To One, Magic Touch, I Still Love You, wspaniale, prawda?), cztery songi z promowanego albumu Live To Win, cztery z płyty nagranej w 1978 roku, plus oczywiście cztery żelazne KISS standardy. Wszystko sprawiedliwie wyliczone, wszystko ułożone w idealnym szyku. Daje to pełen, osiemnastoutworowy, przegląd przez całą karierę muzyczną Paula. Oczywiście tych nie granych już 80'sów życzyłbym sobie więcej, jednak trzeba na to spojrzeć z marketingowego punktu widzenia. Ludzie przyszli (i zapłacili) na koncert muzyka KISS i na pewno życzyli sobie usłyszeć kilka ogranych do bólu evergreenów. Doskonale odzwierciedla to ich reakcja podczas odgrywania Love Gun, czy Detroit Rock City. A może kawałków z pierwszej, mniej udanej, solowej płyty Paula mogło być mniej? Mogło, jednak na początku koncertu szef zastrzega, że będzie to przedstawienie pełne muzyki, którą ON kocha. No i facet się cieszy, co wspaniale widać. Jego kontakt z publicznością jest wzorowy, a sposób w jaki przedstawia zespół wręcz fantastyczny! Jest chemia, której na koncertach KISS już niestety tak dobrze nie widać. Jak przystało na porządnie zrealizowany film koncertowy (tak, to chyba najlepsze określenie), całość rozpoczyna się intro wprowadzającym nas w sylwetkę Paula Stanleya. Widzimy czarno białe ulice Nowego Jorku, kluby, w których stawiał on swoje pierwsze muzyczne kroki, miejsce pierwszych prób itd. Historia opowiadana jest głosem samego mistrza ceremonii, co ma nam dać do zrozumienia, że to jego show, jego twórczość, a koncert jest spełnieniem jednego z jego marzeń. Przesłanie może naiwne (Żyj by wygrywać), a słowko KISS, pisane charakterystyczną czcionką, przeczy troszkę tej "solowości", ale... Przymknijmy na to oko.

 

One Live Kiss Paula Stanleya to prawie dwie godziny wspaniałego koncertu, rewelacyjnie sfilmowanego, pełnego życia i świetnej muzyki. Takiego czegoś nie zobaczymy już pod szyldem KISS. Ja bawiłem się świetnie i szczerze mówiąc, jest to dla mnie jeden z najlepszych gigów jakie ostatnio dane mi było zobaczyć na DVD. Takim będzie również i dla Was.

 

 

P.S. Jest to już któryś z kolei koncert, na którym widzę sexy laski prężące się w pierwszym rzędzie. Moje pytane, czy są to specjalnie wynajęte hostessy, by wersja video prezentowała się jeszcze lepiej, czy bramkarze wpuszczają po prostu najlepsze sztuki od razu pod barierki? A może to Ameryka jest tak zajebista, że na hard rockowe koncerty przychodzą wypacykowane króliczki Playboya?     

Komentarze (2)

Pokaż/Ukryj komentarze jano: ... wspaniały koncert 1 czerwiec 21, 2009 MaciaS: ... ja stawiam na opcje 2., sam bylem swiadkiem na manowar ochrona i jakies huje w garniturach rozdawali TYLKO fajnym dupa 1st row vip badges. itp... oczywiscie 1st row jest dobrze odgrodzony od 2nd row itp...co nie zmienia faktu ze koncert fajny! 2 maj 21, 2009