Skład: Michael Bormann - wokal, chórki, gitary, bas, perkusja, klawisze; Todd Wolf - gitary; Marco Grasshoff - klawisze na 10; Dirk Marquardt - klawisze

The Trophy jest dzieckiem niemieckiego gitarzysty Todda Wolfa, który wcześniej udzielał się w power-metalowym Human Fortress. Zaprosił on do współpracy rodaka Michaela Bormanna, i tak oto narodził się nowy projekt z gatunku melodyjnego rocka.

Bormann od pewnego czasu wpadł w pułapkę i większość jego płyt brzmi dziś tak samo. Moim zdanie m dzieje się tak, ponieważ na każdej płycie, na której Niemiec śpiewa także sam dorabia chórki, przez co nie sposób jego płyt pomylić z innymi. The Trophy jest kolejnym tego przykładem, jakby Bormann zapomniał po co chórki między innymi wymyślono. Jest to płyta, którą z czystym sercem można polecić zadeklarowanym fanom Bormanna, ale jeśli kogoś chcecie zrobić jego fanem to ta propozycja już nie wydaje się ku temu najlepsza.

Wiele kawałków tutaj to typowe wpadające jednym uchem i wypadające drugim. Brzmienie jest odrobinę nowoczesne, gdy to piszę myślcie Gotthard-Domino Effect, czy Harem Scarem Hope. Nic sensacyjnego ( no może poza wyróżniającym się bardziej w górę Liar), nic gdzie Michael śpiewa w inny niż zawsze sposób, tudzież stara się słuchacza zaskoczyć jakąś odmienną aranżacją. Solidnie, profesjonalnie, na odpowiednim poziomie do jakiego Bormann zdążył już przyzwyczaić. 

 

Nie piszę oczywiście by Bormann zaczął zaraz growlować, ale jednostajne The Trophy z pewnością jest. Bormann nie skręca ani w lewo, ani w prawo, po prostu dostarcza fanom to co chcą usłyszeć, czyli utrzymane w średnim tempie rockowe wałki w stylu Jaded Heart. Tyle, że w żadnym stopniu nie będące w stanie konkurować z najlepszymi płytami JH. Tym bardziej jest to dziwne jeśli zauważy się, że zdecydowaną większość kawałków na Gift Of Life napisał Wolf. Jeszcze raz zanaczę, że nie jest The Trophy na pewno projektem z którym Bormann zyska nowych fanów, ale mam wrażenie wcale mu o to nie chodzi i to się tyczy wszystkich jego poprzednich krążków.

 

Mnie osobiście Bormann nie zawiódł, cały powyższy wywód miał na celu zaznaczenie, że nie jest to po prostu najlepsza kolekcja piosenek jakie śpiewał. Fanom tego muzyka jednak to na pewno nie będzie i w sumie nie powinno przeszkadzać.

 

Komentarze (1)

Pokaż/Ukryj komentarze Hardlover: ... Faktycznie nie jest to najlepsza kolekcja piosenek Bormanna, powiem więcej, tak naprawdę dobre są tylko dwie pierwsze. Nigdy nie byłem tez fanem takiego brzmienia (bardzo nisko nastrojone gitary, klawiszowe podkłady będące niebezpiecznie blisko popu). Było wiele lepszych płyt w tym roku. 1 lipiec 31, 2009