HardRock.Com.Pl

Sześć lat minęło od wydania poprzedniego krążka Lynyrd Skynyrd, a to wystarczający czas, by się stęsknić lub zacząć wątpić w perspektywę pojawienia się kolejnego. Jako, że Vicious Cycle była płytą więcej niż udaną, by nie rzec, rewelacyjną, mocno obawiałem się, czy God & Guns osiągnie ten poziom. Jakże próżne były moje lęki! Poprzeczka została zawieszona wysoko, łatwo było nie dosięgnąć, ale udało się, cholera, udało!

Pierwszy utwór, a zarazem pierwszy singiel promujący God & Guns to Still Unbroken, i jak zwykle w ich przypadku, buńczuczna deklaracja: Wciąż żywi, wciąż niezłomni!. Często w takich przypadkach (choć nie w przypadku tego zespołu!) na wielkich słowach się kończy, a prawda przedstawia się mniej wzniośle. Jak jest tym razem? Jedno słowo: zajebiście! W tym numerze udało się osiągnąć mocarne, prawdziwie hard rockowe brzmienie. Gitarowy riff jest miażdżący, pojawiają się wspaniałe unisona gitar. Mięcho. Refren - skandowany, najbardziej klasyczny z możliwych. Myślę, że to kolejna pozycja na liście najlepszych numerów Piewców Południa. Takich klimatów na albumie jest więcej. Weźmy na przykład Little Thing Called You, gdzie sabbathowy riff złagodzony zostaje melodyjnym refrenem, po którym atakuje soczysta gitarowa solówka. W podobnym klimacie jest przebojowy Southern Nation, zmierzający jednak głębiej w muzyczną historię zespołu. Jeśli już jesteśmy przy wspominkach, mamy na God & Guns utworek zatytułowany Southern Ways, który w przemiły sposób podsumowuje istotę zespołu Lynyrd Skynyrd. Choć może nawiązanie do Sweet Home Alabama mogło być mniej oczywiste…

Jest na tej płycie numer wyjątkowy, wprawiający w osłupienie każdą osobę, której go prezentuję. Jego imię to Floyd. Niby nic nowego, bo przecież bazuje on na klasycznym nowoorleańskim bluesie, jednak sposób jego wykonania jest po prostu niewiarygodny! Przede wszystkim atmosfera: jest mrok, luizjańskie mokradła, aligatory czajace się w zaroślach i rytuały voodoo… Oto i klimat. A teraz muzyka: bluesowa klasyka podparta zostaje ciężkim, nowoczesnym brzmieniem (niemal metalowym), a ponad wszystko wybija się doskonały refren. Kto po przesłuchaniu Floyda nie zaśpiewa: Aye, aye, aye, aye hear the hound dogs moan Aye, aye, aye, aye now that Floyd is long gone? Moi drodzy, Floyd to jeden z najlepszych utworów w całej dyskografii Lynyrd Skynyrd! Nie, nie przesadzam, tak jest!

Balladowa strona płyty nie zawodzi, choć nie ma takiego łamiącego serce killera jak Red, White And Blue z Vicious Cycle. Najbliżej ideału jest Unwrite That Song. Refren jest ładny i śpiewny, melodia odpowiednio wzniosła, aranżacja bogata, pianino ładnie przygrywa, a stopień przebojowości maksymalny. That Ain’t My America zmierza bardzo śmiało w stronę nowoczesnej muzyki country (tej mocno urockowionej). Można nie zgadzać się z ultra konserwatywnym tekstem (mnie wprawia w przerażenie!), jednak nie sposób nie dać się urzec urodzie samej muzyki. Przepiękne. Country w stanie niemal idealnym reprezentuje kawałek tytułowy. Napisałem „niemal”, ponieważ od, mniej więcej, trzeciej minuty zaczyna się zdrowe hard rockowe łojenie. Takie jakie na tym albumie dominuje. Ballada pojawia się również podczas „napisów końcowych”. Warto się przy niej zatrzymać i porządnie posłuchać, bo dzieją się tutaj rzeczy naprawdę wspaniałe. Jest doskonałe (i długie!) solo gitarowe, które wzmocnione zostaje dramatycznym wejściem orkiestry, a całość kończy delikatna akustyczna koda. I tyle, i koniec kolejnej podróży na południe. Już czekam na kolejną. Już kupiłem bilet.

Jeszcze parę słów o formie muzyków. Nie są to młodzi chłopcy, jednak power z jakim grają może znokautować niejednego gniewnego szczyla. Johnny Van Zandt śpiewa fenomenalnie, jego głos jest mocny, donośny. Gitary brzmią po prostu rewelacyjnie, Wspaniałym posunięciem było dołożenie do pieca (większe nawet niż na Vicious Cycle z 2003 roku!) i wyciśnięcie z nich maksymalnego mięcha. Również produkcja jest na najwyższym poziomie, dźwięki są mocne, klarowne, selektywne. Całość po prostu zabija. Taki southern rock, jeszcze mocniej skoligacony z hard rockiem, ma przyszłość, w taki southern rock wierzę!

BlackHeart