W riffie i w refrenie do Who Will You Run To przewija się melodia Don't Stop Believin' Journey. Podobieństwo jest oczywiste, z tego względu ciężko uważać to za plagiat. Jest to bardziej trybut, hołd oddany jednej z większych inspiracji - gdyby było inaczej zakrawałoby to na żart roku. Chameleon Man to jeden z najlepszych utworów tutaj. Szczególnie refren może się podobać, wiele amerykańskich, grających modern rocka grup dałoby się za niego pokroić. W Time To Goodbye wchodzimy w najlepszy fragment płyty. Westcoastowy, balladowy początek i chwytliwy refren, mocno przypominający zespół Anberlin. Następny Breath Me Out to już jeden z klasyków mijającego roku. Bardzo żywiołowo wyśpiewywany refren, który idealnie nadaje się do chóralnych zaśpiewów (szkoda wlaśnie że nagrany został z z użyciem jednego wokalu, a nie całej grupy - chórki są, ale totalnie schowane). Kower Def Leppard Unbelievable brzmi równie dobrze jak w oryginale - osobiście jestem wielkim fanem tej ballady, jednej z lepszych jakie ostatnio wydało Def Leppard, ale i to nie usprawiedliwia faktu, że na płytę z 10-cioma kawałkami trafia kower. Tu w zasadzie kończą się pozytywy debiutu TXS. Dalej mamy kilka bardzo średnich ballad; Kicking Leafs, trochę podobna do tych w wykonaniu Dare, równie spokojna Turn Back Time, czy standardowa power ballada Stay. Rag Trap to definitywnie wypełniacz i pozostaje bardzo ciekawy Bad, gdzie grupa funkuje w stylu Glenna Hughesa, i trzeba powiedzieć, że wychodzi im to świetnie. Kawałek nie pasuje zupełnie stylistycznie do płyty, ale usłyszeć całą w takim stylu byłoby złym pomysłem.

Gdyby nie druga połówka byłby to bardzo dobry album. Tak, tylko dla fanów Hush i tych nie zważających na drugą, znacznie słabszą część płyty.
 
vandervelde

Komentarze (0)

Pokaż/Ukryj komentarze