Infestation to pierwszy od 11-stu lat album Ratt. Ostatnie 7 lat zespół spędził na trasie, na której w roli wokalisty występował Jizzy Pearl. W tym samy czasie Pearcy wydawał albumy solowe i nawet wyjechał na trasę z własną wersją...Ratt. Infestation wyprodukował Elvis Baskette (Chevelle, Alter Bridge).

Najnowszy Ratt to po kilku poprzednich porażkach nareszcie powrót do korzeni. Płyta ma generalnie brzmienie Invasion Of The Privacy/Dancing Undercover plus wkradająca się często komercyjność znana z Detonatora. Jest też kilka nawiązań do najsławniejszych dokonań grupy, ale reklamy Infestation sugerujące nawiązanie do Out Of The Cellar, czy Reach For The Sky można włożyć między myślenie życzeniowe. Ratt już tak nigdy nie zagra, choćby z tego względu, że zawsze będzie brakować Robina Crosby'ego.

Najlepsza jest następująca po sobie para, singlowy Best Of Me i A Little Too Much. Szczególnie ten drugi w zwrotce musi fanom przypomnieć lepsze, 80-sowe czasy (Dancin Undercover). Brzmi to nawet jak kowerowanie samych siebie, ale nie przeszkadza to w żadnym stopniu. Natomiast ten pierwszy jest najbardziej melodyjny, przypominający najlepsze numery z solowego Pearcy'ego (Social Intercourse, gdzie jeszcze nie eksperymentował w koszmarny sposób). Wybór na singla był nad wyraz słuszny. Także Look Out Below (nowoczesny początek) swoim refrenem przypomina te lepsze czasy dla Ratt (Invasion Of Your Privacy). Słynny Out Of The Cellar od biedy może nam przypomnieć Last Call, szczególnie w swoim refrenie, gdzie mamy typowe zagrania dla tej grupy. Jakby dla odmiany Lost Weekend zaczyna się prawie takim samym riffem jak słynny Lack Of Communication.

Dużo chórków, bardzo solidna gitarowa robota i wreszcie sporo niezłych, wyróżniających sie między sobą melodii. Takiego Ratta fani melodyjnego rocka będą tolerować jeszcze bardzo długo.

 

Komentarze (2)

Pokaż/Ukryj komentarze RED: ... Detonator to jedna płyta RATT do wysłuchania w całości, reszta już tylko wybiórczo, włączając w to ostatnią. 1 czerwiec 23, 2010 2snake2: ... Przesłuchałem i zgadzam się prawie w całości z recenzją ... Mój ukochany RATT raczej mnie nie zawiódł, choć może na wyrost spodziewałem sie totalnego powrotu do czasów "Invasion ..." "Out Of ..." lub choćby trzech kolejnych albumów. Ale cóż, tamto brzmienie i kompozycje --- to se newrati Generalnie jednak udana płyta, choć na kolana mnie nie powaliła ( to juz niestety nie lata 80-te czy 90-te dla Hard Rocka / nie ten klimat ). Może z kolejnymi przesłuchaniami będę odkrywał na niej nowe rzeczy, ale tyle razy co "Invasion ..." na pewno jej nie przesłucham --- no way - to po prostu nie realne 2 czerwiec 22, 2010