HardRock.Com.Pl

Strangeways wydali w latach 80-tych trzy albumy, pierwszy z Tonym Lidellem na wokalu, następne dwa z Terrym Brockiem i poprawili to trzema innymi w latach 90-tych już z Ianem Stewartem za mikrofonem. Tym razem dzięki namowom włoskiego Frontiersa mamy reaktywację zasłużonej, szkockiej grupy, oczywiście z Brockiem na wokalu.

Perfect World jest bardzo balladową, w dużej mierze pozbawioną energii, bardzo melancholijną płytą. Nie jest to w samym sobie niczym zdrożnym, ale nie jest to coś czego fani szkockiego zespołu oczekiwali. Mnie ta płyta przypomina albumy Strangeways, gdy wokalistą był niejaki Ian Stewart. Taki sam często dziwnie, niedookreślenie brzmiący rock, zupełnie nie pasujący do katalogu grupy z lat 80-tych. Tu mimo wszystko jest bliżej do hardrocka niż na wydanych w latach 90-tych albumach, przyrównywanych czasem do Oasis. Często zdaje to egzamin jak choćby w najlepszych tutaj Time (z celtyckimi wpływami numer bardzo przypomina dokonania Dare), czy Crackin' Up Baby. Pisząc zupełnie szczerze mało jest tu utworów, które zupełnie mi się nie podobają - jest tu po prostu zbyt dużo ballad i brakuje różnorodności. Taki One More Day to kawał fantastycznej muzyki, z tym, że nie jest to ani hardrock, ani AOR - bardziej nowoczesny rock z brytyjskimi naleciałościami. Liberty nuży na pierwszy rzut ucha, ale w środku znajduje się tam kawał porządnej melodii, a Brock śpiewa tu znakomicie. Na Too Far Gone słychać nawet Bruce'a Hornsby'ego z okresu, gdy grał swoją najbardziej melodyjną muzykę.

Na pewno średni jest Can't Let You Go, mało mi się podoba Say What You Want, choć akurat tu doceniam znów bardzo dobry śpiew Brocka, a już najmniej cenię eksperyment z wpływami ze środkowego wschodu Bushfire, który mi przypomina tego samego rodzaju utwory z powrotnej płyty House Of Lords Power And The Myth. Najbardziej jednak zawodzi brzmienie, robiony za szybko mastering przez co wszystko jest dziwnie stłumione, a całość pokryta dziwnie wmiksowanym w nagranie basem.

Nie wiem, czy w sytuacji, gdy rok rocznie powracają dziesiątki kiedyś uznanych zespołów rockowych, z płytami słabymi bądź w najlepszym razie średnimi, należy mówić o jakimś rozczarowaniu. Po prostu: wytwórnia naciskała na powrót Strangeways, Brock był zajęty Giantem i solową płytą i na Perfect World znalazły się odrzuty z lat 90-tych, gdy w zespole śpiewał Ian Stewart, a brakowało Brocka. Są to tylko moje podejrzenia, ale słuchając niniejszej mam tego niemal pewność. Średnio-dobra płyta, raczej tylko dla maniaków Strangeways, lub Brocka, lub tych szukających nowych rzeczy w muzyce. Reszta może sobie ją darować.