Jamie Allen to wokalista z zespołu kowerującego Poison. I rzeczywiście Allen śpiewa w dokładnie taki sam sposób jak Bret Michaels, ma identyczną barwę głosu i jak spojrzymy na okładkę to widzimy na kim się wzoruje wybierając garderobę. Jego pierwsza solowa płyta najwięcej zawdzięcza oczywiście wokaliście Poison, ale skłamałbym jeśli bym napisał, że słychać tu ten zespół. Bardziej słychać tu solowe wydawnictwa Breta, wymieszane z wpływami Johnny'ego Limy, który płytkę wyprodukował, a także przyłożył rękę do paru kawałków. Jest kilka ładnych harmonii (Smoke And Mirrors) i ogólnie może się podobać bardzo amerykańska, osadzona w środkowym zachodzie gra gitar (Back In The Day), ale nie ma tu żadnych momentalnych killerów. Reminiscin' to taki rockowy kawałek jakie ostatnio uskutecznia Bon Jovi, czy to samemu, czy to w dziwnych country-duetach. Numer całkiem przyzwoity jeśli chodzi o melodię, ale rocka jest tu zdecydowanie za mało. Małą próba wejścia w glam jest She Gets Around, który mógłby nieźle brzmieć w wykonaniu klasycznego Tigertailz. W wielu momentach jest tu bardzo podobnie jak w przypadku płyt Limy, mogą się podobać poszczególne riffy/hooki, pojedyncze harmonie (That's Rock'N'Roll, The Way I Roll), ale jako całość nie przekonuje to za bardzo. Może za dużo narzekam, bo ocena byłaby pewnie znacznie lepsza gdyby Bret wydał ten album, ale to nie jest on, tylko ktoś probujący wejść w jego buty, a więc automatycznie poprzeczka staje wyżej.

Całość brzmi lepiej niż szereg ostatnich solowych albumów Breta Michaelsa, przy takim Custom Build jest to wręcz arcydzieło, ale też nie wyróżnia się to nagranie zbyt mocno spośród szeregu innych tegrocznych wydawnictw. Solidna porcja przyzwoitych rockowych kawałków, raczej tylko dla największych fanów Breta Michaelsa i Johnny'ego Limy.

 

Komentarze (0)

Pokaż/Ukryj komentarze