Mi średnio leży. Pomimo, że zachowuje ducha King Kobry, to jednak zawiera, poza kilkoma pozycjami, kompozycje raczej przeciętne. Ani razu nie miałem specjalnego apetytu na ten album tzn. jakiegoś dnia nie nabrałem ochoty na KK a.d. 2011 i po powrocie do domu z przyjemnością posłuchałem. Ni chu chu. Lubię King Kobrę, ale nie skłania mnie to do fałszywych zachwytów, ze względu na markę, nad ich najnowszym dziełkiem.

Nie mów że nowa KING KOBRA CI się nie podoba, dla mnie bomba

Cieszy taka wiadomość, choć po Keel i King Kobra mój entuzjazm do takich powrotów nieco ostygł, a raczej nabrałem ostrożności. Z jednej strony płyty w dawnym, rozpoznawalnym dla tych zespołów stylu, ale zagrane bez energii, trochę oklapłe. Z trzeciej jednak rewelacyjny Ratt po dłuższej przerwie, zatem z Fastway - poczekamy, zobaczymy. Póki co, okładka raczej średnia.
W przeciwieństwie do redakcji najbardziej cenię "Waiting for the Roar" z Dave'em King'em, czysty 80s rock, płytka cokolwiek niebanalna, nie tonąca wśród innych tego typu wydawnictw. "On Target" i "Bad Bad Girls" również zresztą dobre.
Jako ciekawostkę można dorzucić, że Lea Hart inspirował True Brits Session (i działalność efemerydy NWOBHM All Stars), z udziałem sław brytyjskiej sceny, jak m.in. Paul Di'Anno, Biff Byford, Nigel Glockler (Saxon), Dennis Stratton (Praying Mantis), Neil Murray i Paul Samson. Materiał pochodzący z tych sesji przypomina kawałki Fastway z dwóch ostatnich albumów, a nawet niektóre zawiera. Owocem były składanki typu English Steel, True Brits itp. W podobnym stylu też płyty Paul Di'Anno & Dennis Stratton. To tak, jakby ktoś chciał posłuchać więcej piosenek na modłę tych z dwóch ostatnich albumów Fastway.