HardRock.Com.Pl

Skład: Johannes Stole - wokal, klawisze; Daniel Palmquist - gitary;

Pod nazwą Xorigin kryje się jeden z najnowszych skandynawskich projektów. Założyli go pochodzący z Norwegii wokalista Johannes Stole i szwedzki gitarzysta Daniel Palmqvist, znany z wydania solowego krążka (bardzo melodyjne gitarowe granie). Zespół pierwotnie się nazywał Orange Crush i został założony w Los Angeles w 1999 roku, gdzie obaj skandynawowie studiowali muzykę. Płytę wyprodukował Daniel Flores znany z progresywnego, ale bardzo melodyjnego Mind's Eye (polecam).

XOrigin oferuje wygładzony AOR często kierujący swe kroki w stronę westcoastu. Czasem to przypomina Sayit, Radioactive, a czasem Elevener, czy Work Of Art, jeszcze innym razem wkraczamy w klasyczne rejony AORu z lat 80-tych. Nie jest to tak dobre nagranie jak pierwszy Elevener, czy obie Work Of Art, ale State Of The Art z pewnością znamionuje wysoką jakość.

In The Blink Of The Eye to AOR w starym, najlepszym stylu. Rozpoczyna go gitarowy, bardzo melodyjny początek, nie gorszy od tych z mistrzowskiego projektu Cliffa Magnessa, Planet 3 (dla mnie opus magnum tego rodzaju grania). Rozwinięcie trochę rozczarowuje swym wolnym tempem, na szczęście refren jest już bardzo udany. Too Late swym refrenem bardzo przypomina Work Of Art, może nie ich najlepsze dzieła, ale przynajmniej te średnie. Gina jest jednym z ostrzejszych kawałków i jeśli miałbym mu podporządkować jakieś brzmienie, to w refrenie przypomina to nawet Wingera. Kolejnym, w starym stylu przebojem jest The One For Me, przypominającym trochę Tima Feehana, trochę Toys Of Joy. What Love Is About jest niemal idealną mieszanką Work Of Art i Elevenera. Do tego stopnia, że myślałem, że jest to jakiś kower ze zmienionym tytułem. Należy też wspomnieć o singlowym openerze Can't Keep Running, mającym świetne zwrotki i przedrefren, ale refren jest dla mnie rozczarowaniem.

Bardzo solidna AOR-owa płyta. Dużo odniesień do grania z lat 80-tych, trochę do dzisiejszego melodyjnego rocka. Jesli chodzi o melodie, nie ma tu prawdziwych killerów i tych najwyższych szczytów grupa (jeszcze) nie osiąga. Druga płyta tego duetu, odnoszę wrażenie, będzie na pewno kandydatem do wydarzenia roku.