Skład: Michael Starr - wokal; Satchel - gitary, klawisze; Lexxi Foxx - bas; Stix Zadinia - perkusja; Brett Anderson - chórki; Joe Lester - chórki; Matt Nelson - chórki; Eden Blackman - chórki; Nuno Bettencourt - gitary;

---

To już trzecia płyta zespołu, który zaczynał jako coverband Poison. Zespół Breta Michaelsa wciąż kowerują, ale w międzyczasie także nagrywają płyty długogrające.

Szczerze mówiąc, o wiele bardziej lubiłbym Steel Panther, gdyby jednak byli normalnym zespołem hairmetalowym, obracającym się lirycznie w standardach i regułach gatunku. Wulgaryzmy, ogólny obscen, szowinizm, czy brak politycznej poprawności posunięty o wiele bardziej niż choćby w nie przebierających w słowach Tigertailz, spychają Steel Panther w rejony ciekawostki, czegoś co nie traktuje się zbyt poważnie. Oczywiście, nie ma w tym nic złego, mamy do czynienia w końcu z glamem, a Steel Panther chcą się czymś wyróżnić, a więc wybrali atak słowny, ale jednak sama muzyka jest na takim poziomie, że prawdopodobnie by się nią obronili.

Nie do końca byłem zadowolony z poprzedniej płyty, była nagrana w pośpiechu, muzycznie i przede wszystkim pod względem produkcji pozostawiała wiele do życzenia. Zupełnie odwrotnie jest na Balls Out, gdzie mamy powrót do formy z debiutanckiej epki, którą wydali jeszcze pod nazwą Metal Shop. To samo bombastyczne brzmienie, będące mieszanką najlepszego Tigertailz i Def Leppard, wyraźne, melodyjne riffy, i przede wszystkim niesamowite harmonie, sytuujące Steel Panther wśród najlepszych w gatunku.

Weźmy na przykład Tomorrow Night (Charlie Sheen is winning in the bedrrom upstairs hehe), gdzie otwierający riff jest jakby wyjęty z płyty Fifth Angel Time Will Tell. To tylko pokazuje jak wielki potencjał twki w tej grupie, bo może dodam, ze płyt hairmetalowych jest kilka tysięcy to bodaj nikomu nie udało się zagrać go w ten sposób co Fifth Angel na swojej drugiej płycie. Sam numer to znakomity party rocker, trochę prosty w refrenie, ale i tak słucha się tego z uśmiechem na ustach. Nawet tekst jest tu jakby bardziej cywilizowany. Gold-Diggin Whore choć ostry, to jednak od biedy mieści się ramach gatunku, bo opowiada o czymś z czym wiele gwiazd rocka ma do czynienia. Just Like Tiger Woods, nawiązujący do przygód pewnego golfisty, przywołuje styl najlepszego Warrant, kawałek naprawdę rewelacyjny (co za riff!). Nie zabrakło def leppardówki, którą tu jest szowinistyczny That's What Girls Are For (trochę tu też Twisted Sister), ze znakomitymi chórami i harmoniami. Numer-oświadczenie, I Like Drugs to party rocker w stylu Twisted Sister z ich przeprodukowanej płyty Stay Hungry.

Jedna z najlepszych muzycznie płyt roku 2011. Ponownie, mnóstwo zapożyczeń, ale podane jest to w takiej formie i klasie, z tak wielką energią, że się w ogóle nie myśli o tym jak mało są oryginalni. Lirycznie to już sprawa nieco bardziej kontrowersyjna, choć hairmetal nie jest najgrzeczniejszym gatunkiem to Steel Panther zbliża go jak na moje uszy za bardzo do rynsztoka. No, ale co kto lubi, mnie to w zasadzie nie przeszkadza za mocno...

 

Komentarze (3)

Pokaż/Ukryj komentarze Belfegor: ... Fajna płytka ,fajnie się ją słucha !!! Klimaty lat 80-tych !!!m/ 1 marzec 14, 2012 Red: ... Dobra płyta, teksty nie mają w rock n'rollu większego znaczenia, szczególnie w Polsce gdzie 90% ludzi wpisuje w CV j.angielski - biegły/zaawansowany a potem na rozmowie kwalifikacyjnej nie umieją sklecić zdania Ale wracając do tematu to większość tekstów kapel hair/glam metalowych po przetłumaczeniu na polski nie różni się wiele od tekstów Akcentu czy Bayerfull - ja kocham Cię, Ty kochasz mnie, chodźmy się zabawić, i o to chodzi. Jak powiedział kiedyś Reb Beach - Rocknroll don't give a shit about the meaning of the universe, it's all about havin' fun. 2 styczeń 20, 2012 jbj: ... steel panther nie zaczynał jako coverband poison tylko van halen 3 styczeń 17, 2012