Skład: Pelle Saether - wokal, chórki; Anders Modd - bas; Peter Ledin - gitary, chórki; Dennis Vestman - gitary, chórki; Richard Holmgren - perkusja, chórki

---

Idolizer to druga płyta w dyskografii szwedzkiego Grand Design i także tym wydawnictwem muzycy składają hołd, nie wnikam jak bardzo zamierzony, idolom z Def Leppard. Jeśli chodzi o podobieństwa do Def Leppard to tutaj Szwedzi poszli na całość, czy jak kto woli po bandzie. Wszystko, niemal co do ostatniej nuty, zostało przepisane z książki kucharskiej brytyjczyków i już naprawdę nie ma się co zasłaniać wizją artystyczną, niezamierzonym plagiatem, tylko przyznać, że kopiujemy Def Leppard i robimy to znakomicie. Każda nuta, każdy dźwięk jaki znalazł się Idolizerze ma swój odpowiednik w wydawnictwach Def Leppard, a oba zespoły różnią się w umiejętnościach poszczególnych muzyków, barwie głosu wokalisty, kończąc na melodiach. I to na tych ostatnich tak naprawdę powinniśmy się skupić, a nie na tym jak wiele zapożyczeń słyszymy na tym albumie.

Przy postawieniu Idolizera przy pierwszej płycie Time Elevation, naprawdę ciężko ocenić która z nich jest lepsza. Wydaje mi się, że w tej kwestii trochę wyżej bym postawił Idolizera, ale tak naprawdę bardzo ciężko tu o racjonalną ocenę, ponieważ są to bardzo równe, podobnie brzmiące płyty. Najbardziej podoba mi się dziwnie zatytułowany OughtoGraugh, gdzie tytuł to oczywiste nawiązanie do Photograph. Typowa def leppardowska galopada, z rewelacyjnym refrenem i grą gitar. Dewastuje Stealin' My Love, który można wstawić do Hysterii i nikt nie zauważy różnicy. Równie dobry jest opener Get On With The Action, gdzie patentów z Def Leppard jest wprost zatrzęsienie, ale mnie nie robi to absolutnie żadnej róznicy. Nie mogę nie wspomnieć o powerballadzie Addcition To Love, żywce wyjętej z Adrenalize. 

 

Produkcje Grand Design pokazują jaką przewagę mają dzisiejsze zespoły nad 80-sowymi w kwestii produkcji. Bo przecież Idolizer została wyprodukowana za naprawdę marny ułamek budżetu jaką dysponowali Def Leppard i Robert "Mutt" Lange. Dziś w dobie bardzo wydajnych, domowych komputerów każdy może stworzyć 80-sowe superprodukcje, pytanie, które się nasuwa czemu tak mało zespołów z tych ogromnych możliwości korzysta. Grand Design robi to znakomicie, i choć niektórzy będą kręcić się wokół słowa oryginalny/unikatowy, że plagiat kopia i w ogóle, to tak naprawdę w przypadku takich grup nie ma to znaczenia. Jest rynek na 100 różnych klonów AC/DC to dlaczego nie miałoby powstać z 10 klonów Def Leppard? Tym bardziej, że Def Leppard powinno dziś podpatrywać Szwedów przed wydaniem swojej nowej płyty... 

Komentarze (3)

Pokaż/Ukryj komentarze Belfegor: ... No i co z tego że kopiują skoro Leps już tak nie grają a zapotrzebowanie na klimaty lat 80-tych są to co złego w tym ,co? Jak dla mnie to zajebista sprawa ........sporo lat na taką muzę czekałem i cieszy mnie że jest !!!!!!!! 1 marzec 23, 2012 marcin: ... A ja nie polecam,starym fanom Def Leppard,zbyt mocno kopiują,aż boli. 2 marzec 18, 2012 Belfegor: ... Zajebista płyta z klimatem Def Leppard w 100% Polecam !!!!! 3 marzec 14, 2012