WOJCIECH CHAMRYK: Witam! Co prawda głównym tematem naszej rozmowy będzie nowa płyta Drzewa, ale na początek proponuję przybliżyć czytelnikom Twoje inne dokonania. Z tego co wiem grasz profesjonalnie już blisko trzydzieści lat! To szmat czasu, ale czy pamiętasz, co skłoniło Cię do sięgnięcia po gitarę, co lub kto był inspiracją?

WOJCIECH HOFFMANN: Tak. Oczywiście pamiętam. Z muzyką się zetknąłem już w wieku 6 lat, co jest uwidocznione na mojej stronie internetowej Tam jest dokładne wyjaśnienie. Ale mówiąc krótko. Jak zauważyłeś gram już parę "tygodni". Mój początek to lata 60: początek polskiego big-beatu! Chodziłem na koncerty już w wieku 7 lat. Mój Tata prowadził Dom Kultury w Gostyniu i tam się zaczęło. Czerwono Niebiesko Czarni, Tarpany, Filipinki, Karin Stanek, Czesław Wydrzycki znany jako Niemen, no i moje ukochane Czerwone Gitary. Widziałem wszystkie zespoły z tamtych lat na koncertach i tak zaraziłem się muzyką , że postanowiłem grać za wszelką cenę. I już tego nie odpuściłem!!!

WOJCIECH CHAMRYK: Czy przed dołączeniem do Stressu grałeś w jakimś innym zespole? Ta grupa mimo niewątpliwego potencjału nie zdołała wydać nawet singla. Po jej rozwiązaniu powstał Krater, który przekształcił się później w Heam. Jak wspominasz te czasy?

WOJCIECH HOFFMANN: Zupełnie odwrotnie. Ja nigdy nie grałem w Stressie. Tam grał na basie późniejszy założyciel Turbo - Heniu Tomczak, więc może dlatego się pomyliłeś. Stress to była wspaniała kapela. Grało ich trzech . Było to coś światowego. Ale byli z Poznania i może dlatego się nie wybili. No i totalna komuna, "wczesny Gierek". Kto wtedy chciał taką muzykę w radio, nie mówiąc o TV. Wtedy było RWPG i festiwale krajów zaprzyjaźnionych - czyt. socjalistycznych. A rock to była przecież muzyka wywrotowa. Jedynym odważnym był Piotr Kaczkowski, który raczył nas Purplami, Zeppelinami i Sabbathami. Więc siłą rzeczy musiał Stress paść. Od 1977 r. grałem w Heamie, któremu kazano (proponowano) zmienić nazwę po trasie w ZSRR. Nazwa za bardzo przypominała szynkę po angielsku, a to przy ogromnym braku tego towaru w sklepach źle się kojarzyło. I dlatego nazwaliśmy się Krater!!!

WOJCIECH CHAMRYK: I Stress i Heam pozostawiły po sobie różne nagrania - koncertowe, z sesji radiowych.... Czy nie kusiło Was nigdy, by zebrać to wszystko i wydać ku uciesze najbardziej oddanych fanów i kolekcjonerów?

WOJCIECH HOFFMANN: Oczywiście, że tak!!! Myślę, że nagrania Stressu może mieć Heniu Tomczak, a jeśli chodzi o Heam to Marek Biliński powinien mieć jakieś utwory, bo zarejestrowaliśmy je kiedyś w Lublinie. To był 1979 rok i powinien mieć jeszcze zapis naszego ostatniego koncertu z Moskwy z 1978 r. To był świetny koncert. Dokładnie go pamiętam, bo po skończeniu sprzedaliśmy właściwie cały nasz sprzęt. Mailowałem do Marka jakiś miesiąc temu, ale nie wiem, czy jest na wakacjach, albo cierpi na bardzo warszawską chorobę - nie odpowiadanie na maile!!! Bo nie dostałem żadnej odpowiedzi, a chciałbym sobie te stare nagrania przegrać na CD. Poczekam i jeszcze raz zamailuję, może teraz dostanę odpowiedź!!!

WOJCIECH CHAMRYK: I tak doszliśmy do roku 1980. Wiosną tegoż roku powstało Turbo; można chyba powiedzieć z dzisiejszej perspektywy, że był to (jest?!) pierwszy polski zespół z prawdziwego zdarzenia grający ciężkiego rocka. TSA powstało trochę później, SBB i pierwsze LP's Budki Suflera to zupełnie inna muzyczna bajka, zaś z LP Testu mimo doskonałej gry D. Kozakiewicza wieje nudą... Jak to oceniasz obecnie?

WOJCIECH HOFFMANN: Myślę, że powstanie Turbo było dużym wydarzeniem. Ale wtedy byliśmy szykanowani. W 1980 r. po koncercie na MIęDZYNARODOWEJ WIOŚNIE ESTRADOWEJ, która odbywała się w halach Targów Poznańskich, niejaki Walter Chełstowski obiecał nam, że wystąpimy w koncercie gwiazd na pierwszym Festiwalu Muzyki Rockowej w Jarocinie, ale szybko się okazało, że nie ma nas w spisie. Więc zgłosiliśmy się do konkursu no i nie mogli nas wyciepać, bo przecież już wtedy byliśmy zawodową grupą i zgodzili się, jak się później okazało, na nasz znakomity koncert. Myślę, że bali się konkurencji. Na rynku panowało wtedy Kombi, Maanaam, Krzak, Kasa Chorych, Exodus, no i pojawiliśmy się my chcący grać ostrego rocka. Zresztą Chełstowski nigdy nas nie lubił. Pamiętam moje rozmowy z nim już w połowie lat 80-tych, kiedy mieliśmy już ugruntowaną pozycję. Zawsze było coś takiego, że chciał jakieś demo, albo wprost mi kiedyś powiedział, że blondyni w tym roku nie będą grać!!! Traktowano nas jak jakichś palantów. Zagraliśmy trzy fantastyczne Jarociny w 1987, 1988 i 1990 r. dzięki Dziubińskiemu. Jak on to załatwił z tym Ch.......kim? Nie wiem, ale zagraliśmy.

WOJCIECH CHAMRYK: Celowo użyłem określenia ''ciężki rock'', bowiem w wielu wywiadach podkreślałeś, że nie czujesz się tak do końca metalowcem, a bardziej muzykiem rockowym. Jest to doskonale widoczne na Twoim solowym albumie. A jak podchodziłeś do tych etykietek, ''szufladkowania'' muzyki na początku kariery ? W końcu nie jest ważne, czy kapela gra hard rocka czy heavy metal, istotne jest to, by grała dobrze...

WOJCIECH HOFFMANN: Kochany, do dzisiaj się szufladkuje robiąc niejednokrotnie wielką krzywdę muzykom. Ja nie znoszę takiego przypinania łatki. Mnie postrzegają w większości podsumowań jako gitarzystę heavy metal, a to nieprawda, bo ja jestem rockowym i nie tylko. Brałem udział w różnych składach i gitara jako taka nie jest mi obca. Myślę, że płyta Drzewa zmieni to utarte stwierdzenie!!!???

WOJCIECH CHAMRYK: Niewielu, szczególnie młodszych fanów wie, że Grzegorz Kupczyk nie jest pierwszym wokalistą Turbo, a Wasz debiut płytowy to 7''SP W środku tej nocy. Co było przyczyną tych wręcz permanentnych zmian składu ? Trapiły one Turbo przez całą karierę...

WOJCIECH HOFFMANN: Grzesiek jest trzecim wokalistą. Z kolei pierwsze nasze wydawnictwo płytowe to singiel z dwoma utworami W środku tej ciszy (na płytce zamiast ciszy jest nocy - błąd) i Byłem z tobą tyle lat. Śpiewał tam Wojtek Sowula. On właściwie gadał, czyli rapował. Nie wiedzieliśmy jeszcze wtedy tego, że byliśmy 20 lat przed np. Linkin' Park!!! Drugi wokal to przypominający Fredka Mercurego pod względem wokalu Piotr Krostek. A zmiany? Ja dbałem zawsze o perfekcję wykonawczą i dlatego tyle zmian. Ci, co nie prezentowali odpowiedniego poziomu, musieli odejść. Nazywano mnie wtedy "ch...m" i dlatego teraz przedstawiam się, że jestem przez samo H!!!

WOJCIECH CHAMRYK: Debiutancki LP Dorosłe dzieci z 1983 to nie tylko porcja doskonałego hard rocka z przebojowym utworem tytułowym, ale i pierwszy wielki sukces zespołu. Czy byliście na niego przygotowani?

WOJCIECH HOFFMANN: Myślę, że nie był to aż taki wielki sukces. Owszem było świetnie, ale nie na tyle, żeby nam w głowach się poprzewracało. Zawsze chodziliśmy po ziemi i może dlatego nie straszne nam były wszystkie zawirowania. Płyta była rzeczywiście nowatorska. Ale wtedy nikt tego nie widział. Oprócz jakości zgrania (takie były możliwości) była rewolucyjna pod względem aranżu, szybkości, energii, solówek, perkusji na dwa kopyta. Może była zbyt nowoczesna jak na tamte czasy??? W Warszawie nie chcieli tego puszczać. Ale już było wtedy TSA, a oni mieli świetnych managerów, a my nie. Więc TSA szło do góry, a my w dół.

WOJCIECH CHAMRYK: W pierwszej połowie lat osiemdziesiątych prasa nie tylko muzyczna często atakowała Turbo, zarzucając Wam koniunkturalizm, zbytnie wygładzenie muzyki, wręcz pójście na kompromis. Z tego co wiem, to Wasz ówczesny menadżer był główną siłą sprawczą takiego postępowania, wy chcieliście grać ciężko, ostro, bezkompromisowo?

WOJCIECH HOFFMANN: Już mniej więcej odpowiedziałem na to pytanie. Jeśli chodzi o to, że różne były nasze płyty, to odpowiadam: Ten kto tak potwierdził, to jakiś zwykły dupek, który się nie znał. Ja zawsze chciałem, żeby nasze płyty pokazywały rozwój kapeli. Jaki koniunkturalizm? Gdyby tak było, to po pierwszej płycie powstałaby muzyka lekka łatwa i przyjemna, a ja bym jeździł Mercedesem. I nawet tak zaczęliśmy grać BRRR!!!! Aż mi skóra cierpnie jak sobie pomyślę. Na szczęście szybko się opamiętaliśmy i doszliśmy do porozumienia, bo właściwie zespół przez te kretyńskie ruchy przestałby istnieć. Płyta Smak Ciszy była myślę rozwinięciem pierwszej, a "Kawaleria" rozwinięciem drugiej i konsekwencją mojego założenia. Świat szedł do przodu, więc dlaczego my nie???. Zobacz, niektóre kapele do dzisiaj grają jak 30 lat temu. I oczywiście nie jest to zarzut, ale ja uważam, że można grać po swojemu, ale trzeba ciągle ożywiać swoją muzę, żeby nie stanąć nad przepaścią!!!

WOJCIECH CHAMRYK: Po wydaniu komercyjnie brzmiącego LP Smak ciszy Turbo zaskoczyło nas wszystkich trzecią, niezwykle udaną płytą. Kawaleria szatanajest do dziś uważana za Wasze największe osiągnięcie i wręcz klasyczne połączenie heavy metalu z rodzącym się wówczas thrashem. Czy takie a nie inne muzyczne oblicze tej płyty jest odbiciem Waszych ówczesnych fascynacji muzycznych?

WOJCIECH HOFFMANN: Dokładnie tak. Do dzisiaj tak jest, że chcemy się rozwijać. Przynajmniej ja!!! Myślę, że jeśli jeszcze nagramy jakiś album, to będzie on bardzo klasyczny, ale z niesamowitą energią. Ja sobie nie wyobrażam, a przecież mam już 48 lat, żeby w muzyce nie szaleć, żeby nie dawać z siebie wszystkiego. Mam jeszcze w sobie totalną energię i to jest myślę najważniejsze w rocku. Nie powiedziałem ostatniego słowa!!! A "Kawaleria" ma ten przekaz i tą młodzieńczą energię i tak będzie dalej. I dlatego jest dzisiaj jedną z najważniejszych płyt rockowych, niestety tylko w Polsce ubiegłego wieku!!!