Hetman,
19.02. 2005, Warszawa - klub "Metal Cave"

Pociąg pospieszny relacji Opole - Warszawa Zachodnia i niekoniecznie miłe w nim towarzystwo (co się dzieje z tą dzisiejszą młodzieżą), autobus linii 127 do centrum, obiadek i spacer po stolicy. Tak w jednym zdaniu mogę zawrzeć moje poczynania zanim udałam się do klubu Metal Cave na ul. Olbrachta w Warszawie. W porządku, ale po jakiego grzyba powędrowałam taki kawał drogi od domu? Otóż cel był bardzo konkretny. O godzinie 19, kiedy to dotarłam na miejsce i odebrałam swoją wejściówkę, cały skład zespołu Hetman był już na miejscu.

Sam lokal nie pękał w szwach, ale nie była to nawet zapowiedź tego, co dziać się miało za jakiś czas. Na rozwiniętym w miejscu sceny ekranie poruszały się postacie z teledysków, naturalnie w oprawie dźwiękowej. Na zacisznym zapleczu klubu miałam okazje przeprowadzić rozmowę z częścią składu, co wspominać będę zapewne jeszcze długo. Najbardziej interesującą była zapowiedź wydania nowej płyty. Jak się okazało właśnie na tym koncercie premierę miały cztery nowe kawałki (trzy inne, również mające znajdować się na świeżym wydawnictwie, zespół wykonywał już wcześniej). Zanim jednak było nam dane posłuchać tych i kilku innych kompozycji, na scenę wkroczył supportujący Hetmana zespół Black & White. Ustawiłam się w pierwszym rzędzie, na przejściu między salą, gdzie znajdowała się scena, a pomieszczeniem gdzie inni, odziani w skóry długowłosi pożeracze muzyki gitarowej, rozsiedli się wygodnie między kuflami piwa. Dobór zespołu otwierającego koncert okazał się jak najbardziej trafny. Usłyszeliśmy masę klasycznych hitów od Judas Priest i Ozzy Osbourne'a począwszy, przez Mötley Crüe i Perfect, aż po Queen. Takie zestawienie świetnie sprawdziło się w rozgrzewaniu publiczności, która mimo iż było po niej widać zadowolenie, nie była zbyt skora do zabawy.

Zaraz po tym, jak Black & White zeszli ze sceny, swój sprzęt zaczęła rozkładać gwiazda wieczoru. Nastąpiła przerwa na piwko. W miarę postępu rozkładania instrumentów w lokalu przybywało ludzi, a ja z pozycji między pomieszczeniami zostałam zepchnięta wprost pod samą scenę. Zniecierpliwieni fani coraz częściej i głośniej wykrzykiwali nazwę zespołu, aż do momentu, kiedy się zaczęło. Gitarowe brzmienie napełniło cały klub, a piskom i gwizdaniu zdawało się nie być końca. Jak na zespół z kręgu hard'n'heavy przystało, rozpoczęli krótkim intrem - Ekstradycja. Na scenie pojawił się Paweł Kiljański w okraszonej płomieniami kurtce z logo Harley Davidson i przedstawiającej ten sam motyw koszulce, która okazała się mieć specjalne znaczenie, gdyż to właśnie w niej Paweł śpiewał podczas koncertu supportującego Urial Heep na warszawskim Stadionie X lecia.

Przywitanie z fanami, znany, spokojny riff i rozpoczęła się seria utworów pochodzących z albumu Wszyscy Zaczynamy Od Zera. Melodyczny kawałek przywołuje na myśl te wszystkie hity natapirowanych idoli lat '80. Trudno było nie tylko mnie, nie zacząć powtarzać słów śpiewnego refrenu. Grom braw i krzyków przerwało mocne uderzenie w struny Gibsona Jarka Hertmanowsiego. Ty Wiesz Ja Wiem miało być kolejnym numerem wieczoru. To co w muzyce Hetmana porywa chyba najbardziej na koncertach, oprócz niesamowitej mocy, jaką z sobą niesie, są świetnie dopracowane refreny, wydaje się że stworzone po to, by żarliwa publiczność mogła również udzielać się głosowo, tak często jak tylko będzie miała ochotę. Ten utwór był doskonałym przykładem tego, jak to w zamyśle ma działać. Łatwe do zapamiętania, często powtarzane słowa refrenu wypełniały cały klub i wylewały się drzwiami o oknami na zewnątrz krzycząc zadziornie do śpiącej Warszawy.