Dalej znów powrót do klasyki. Tym razem album Czarny Chleb Czarna Kawa. "Jest taka stara ulica w Warszawie..." zapowiedział wokalista i już nic więcej nie musiał właściwie dodawać, bo tłum chórem odkrzyknął: "Gnojna!". Znów mocny riff i dosłownie "cała sala się bawi". Po wcześniejszej mobilizacji ze strony Pawła Kiljańskiego, ludzie nareszcie zaczęli bawić się jak to zwykłam obserwować na innych tego typu koncertach. Skoro już publika rozkręciła się na dobre, przyszedł czas na kolejny numer, z cyklu przyśpiewek, Hej Sokoły. Nie trudno wyobrazić sobie szaleństwo, jakie miało miejsce pod sceną. Jeśli jednak znajdą się jacyś niedowiarkowie, to dla zapewnienia dodam, że z podestu zaczęły spadać statywy mikrofonowe, a sama musiałam dla bezpieczeństwa cofnąć się nieco. Jeśli już jesteśmy przy tym albumie, to nie wyobrażam sobie, jak mógłby obejść się ten koncert bez mojego osobistego faworyta. Kolejny raz uśmiech zagościł na mojej twarzy, gdy usłyszałam zapowiedź Czarnego Chleba i Czarnej Kawy. Tutaj zespół dał najlepszy tego wieczora popis umiejętności zabawy z publicznością. Wspólne nucenie melodii refrenu okazało się świetną zabawą, do której włączyli się niemal wszyscy obecni na koncercie. Jeśli jeszcze na sali znaleźli się jacyś maruderzy, to zapewne zostali zepchnięci gdzieś w głąb ciemnego lokalu.

Pomimo późnej godziny i niewątpliwego zmęczenia i zespół i publika dawali z siebie wszystko, a efekty warte byłyby utrwalenia na taśmie. Nie inaczej było w przypadku kolejnego kawałka. Trzy Opowieści, nie dość że wpadają w ucho, to bez wątpienia są doskonałym numerem, pozwalającym artystom zbliżyć się do fanów i poczuć tą samą euforię, jaką pałaliśmy słuchając i starając się nadążyć ze słowami za wokalistą. Na liście nieodzownych pozycji na koncercie Hetmana pozostał jeszcze jeden sztandarowy numer, ale zanim nas nim uraczono, czekała nas niespodzianka. Scena na kilka minut zamieniła się w gitarowe królestwo, kiedy Radek Chwieralski wykonywał swoją solową partię. Najnowszy członek zespołu, nazwany przez współtowarzyszy "diamentem", spoił się na naszych oczach ze swoim Ibanezem i tak już chyba zawsze będę kojarzyła jego osobę, stojącą na scenie z iskrami oczach i iskrami sypiącymi się spod jego palców, gdy uderza nimi w struny instrumentu. Radek skończył, a Paweł zadedykował kolejny utwór motocyklistom, Easy Rider. Znowu euforia i znowu radosne krzyki, wspólny śpiew i zapalniczki w powietrzu. Oto w jakich okolicznościach żegnali się z nami, dziękując za przybycie i zabawę, członkowie zespołu.

Nie trudno się domyślić dalszego ciągu. "Hetman! Hetman! Hetman! Hetman! Hetman! Hetman!..." zabrzmiały gromkie nawoływania ze strony publiki. Załoga nie zeszła ze sceny. Uśmiechając się nasłuchiwali fanów, zastanawiając się pewnie, o co poprosimy na bis. Ktoś wykrzyczał tytuł Enter Sandman i posypała się fala dźwięków, a szaleństwo trwało dalej. Czymże byłby koncert bez bisów, ale nie o jeden chodzi, choćby na drugą nogę należy się jeszcze jeden kawałek. Widocznie i do tej zasady odwołali się panowie prezentując nam na zakończenie Złe Sny z albumu o tym samym tytule. Ostry akcent na do widzenia, ostatnie pożegnanie, zapaliły się światła, a chmara fanów udała się po plakaty, by prosić o podpisy. Satysfakcja zespołu i zadowolenie publiczności, oto co powinno towarzyszyć dobremu widowisku muzycznemu i to właśnie odnalazłam tego wieczora w klubie Metal Cave. Jedyne czego było mi żal, to myśl że taki widowiska nie mają miejsca często, muzyka rockowa przeżywa kryzys, a część zespołów podobnym Hetmanowi popada w zapomnienie. Ja jednak wierzę, że tych ludzi nie spowije mgła zapomnienia. Pokładam nadzieję w nowym albumie i wyczekuję go z niecierpliwością. Do zobaczenia Hetman!

Komentarze (0)

Pokaż/Ukryj komentarze

Napisz komentarz

Pokaż/Ukryj formularz do komentowania

Nazwa

Komentarz

Wpisz kod umieszczony obok

Dodaj komentarz